Paron!

Θα ήθελα να γράψω για μια σκέψη που έκανα στην διάβαση πριν την μεγάλη ανηφόρα αλλα δεν μπορώ να θυμηθώ που την τακτοποίησα, οπόταν θα ξεκινήσω με την την τακτοποημενη  που έκανα φεύγοντας από την δουλειά.  Αφού έκλεισα όλες τις πόρτες και έβαλα τον συναγερμό στη διαδρομή κοιτούσα το κλειδί.
Διαπίστωσα πως ενώ ψάχνω τόσο καιρό τον διαχειριστή του δεν αντιλήφθηκα ποσο καλά κάνει την δουλειά του. 
Στο αυτοκινητο στην επιστροφη μου απο το Τusula 50' από Helsinki άκουγα ανά διαστήματα ένα ενοχλητικό ήχο αγνωστου ταυτότητας. Στην επιστροφή διαπίστωσα πως ήταν ο προειδοποητικος ήχος του ηταν του gps που με ενημέρωνε κάθε φορα που περνούσα τις κάμερες με ταχύτητα πάνω του ορίου. Όρια λοιπόν.
Αυτό το κλειδί λοιπόν έχει ένα παρόμοιο σύστημα on  ALERT κάθε που κινδυνεύω να τιμωρηθώ για την Υπερ-βολή μου!  Κλειδώνει ταχύτητες περιορίζοντας με ένα ΜΗ και ξεκλειδώνει μόλις γίνει πληκτικό καλοπιάνοντας με για τους περιορισμούς. Αυτοματισμοί μετά σου λέει ο άλλος.
Ανάμεσα σε κλειδιά και gps γεννιέται και ένας τρίτος συνειρμος που ελπίζω να με οδηγήσει εκεί που θέλω να καταλήξω... Πού σταματούν τα όρια τις αυτοπροστασίας και που ξεκινούν αυτά τις υποκρισίας?  Τι συμβαίνει με μας τους ενηλικους, τελικά τι είναι δύναμη και τι αδυναμία? Να είμαι ή να ελέγχω? Να δίνομε ή να δίνω? Να αφήνομαι ή να αφήνω? Να κρίνομε ή να κρίνω?  Κρίνω ή απλά αντικαθιστώ? 
Περπατώ με γοργό ρυθμό, όλες μου οι σκέψεις εδώ, παρόν μου εδώ, μοναξιά μου εδώ, ζωή μου εδώ, ουρανός εδώ, φθινόπωρο εδώ, μυρωδιά γεματη παρόν. Γεμάτες μέρες τις διασχίζω αδειανη και μόνη. Μονη μου...μια από τις πρώτες μου προτάσεις μόλις ξεκίνησα να αποκτώ άποψη για τα πάντα μονη μου, εγω τσέρω, έπαναλαμβανα μωρο παιδι! 
Τώρα αυτό το μόνη, μου χει γίνει σχεδόν αναγκαίο και με τρομάζει περισσότερο όταν σταματα να με τρομάζει. Βάζω τα χερια στις τζεπες, κοιτώ τον ουρανό πάνω από ολα μου τα ξέρω, πανω απο ολα μου τα θελω.
Κρατώ το κλειδί σφικτά , έφτασα σπίτι.
Κοιτώ ψηλά να πάρω ανάσα για τα 77 σκαλιά που με περημενουν και με έκπληξη διαπιστώνω πως η ανακαίνιση έχει τελειώσει! 
Τα γιγαντιωδη προφυλακτικά έχουν αφαιρεθεί από τα παράθυρα μας. Η αντισύλληψη τελειωσε, καλή λευτεριά ρε!!!Χαμογελώ! Ολη η κούραση της μέρας εχει απλα διαγραφει απο το προσωπο μου, κρατώ το μεγαλο μου χαμόγελο αγκαλιά  και ανεβαίνουμε τροχαδιν τους 4.5 ορόφους !  Ανυπομονώ να Δ Ω ! Ανοίγω όλες τις κουρτίνες. 
Επιτέλους! ΒΛΕΠΩ!
Παρόν και ας ειναι μονο αυτο!
a.n