ΠAYSEIS ΛEΞEIS

Δεν έχω να δώσω τίποτα μην περιμένεις τίποτα. Προσδοκίες και απαιτήσεις αγνωστης ταυτοτητας ευτυχιας. Αν δεν είναι μέσα σου δεν θα το βρεις ποτέ έξω σου. Δεν έχω να σου δώσω τίποτα μην περιμένεις τίποτα. Δεν μπορω να σου δωσω ευτυχια. Δεν πάσχω από καμιά ανίατη ασθένεια, ούτε έχω χάσει κάποιο μέλος της οικογενείας μου πρόσφατα, είναι όλοι καλά.  Βλέπω, ακούω σκευτομε, γράφω, μιλώ, περπατώ, χορεύω, τραγουδώ! Αλλα δεν εχω καμιά ευτυχεια να σου δώσω ! Τα εχω σχεδον ολα! Δεν έχω κανένα σοβαρό λόγο να μην είμαι ευτυχισμένη! Τι σημαίνει όμως σοβαρός λόγος; Έχω γνωρίσει άτομα ετοιμοθάνατα πιο ευτυχισμένα από μένα. Έχω γνωρίσει άτομα χωρίς χεριά και ποδια πιο ευτυχισμένα από μένα. Ποίος ορίζει δηλαδή τον λόγο που θα δικαιολογεί την απουσία ευτυχειας μου; Δεν έχω δηλαδη το δικαίωμα στην απουσία ευτυχειας, επειδή δεν πληρώ τα κρητηρια του κοινωνική μετρήματος; Ε λοιπον ομολογω γαμημενη κοινωνια με τα μετρηματα σου πως δεν έχω κανένα σοβαρό λόγο και παρόλα αυτά δεν είμαι ευτυχισμ...

Ερώτηση: Τι διαφορετικό περιμένεις να δεις κάθε φορά που κοιτάς το χαρτί όταν φυσάς την μύτη συ; Μήπως αντί μιξα θα βρεις διαμαντάκια αυτή την φορά; Γιατί τόση περιέργεια να δούμε τι κρύβετε στο χαρτί; Τι μαρτυρά αυτή η κίνηση μας; Είναι ανάγκη για αυτογνωσία η' απόλαυση για βρωμερές εικόνες;  Ω Άνθρωπε Σ αρέσει να κοιτάς! Μέτα το γάλα η επόμενη ουσία που γευστικές ήταν η μίξα συ, στο νηπειαγωγειο την έκανες μπαλίτσα, στο δημοτικό την έτρεμες σαν ο χάρος το λιβάνι μη σου μείνει η ρετσινιά του μίξη και στο γυμνάσιο την τσέκαρες με το καθρευτακι , και από τότε αυτός ο θεσμός έχει θεσπιστεί άλλοτε ρωτάς την κολλητή σου με υφος συνωμοτικό " εχω τπτ" και αλλοτε απλα ευχεσαι να μην εχει ξεμεινει τιποτα και ο λογος που σε κοιτουν χαριτωμενα ειναι γιατι εχεις γαλλικη μυτουλα και οχι σιχαμερη μιξουλα! Απο τοτε η συνηθεια που εγινε λατρεια, την τσεκάρεις με το που θα ξεπορτίσει στο χαρτί! Μια ολόκληρη ανθρωπότης παρατηρητης της μιξας! Η βρωμερή εικόνα που έγινε ανάγκη; Όσο πιο...

Ο μηνας της συμφοράς! Ok δεν είμαι και το πιο υπεύθυνο άτομο στον γαλαξία μας ούτε ότι πιστεύω στην γρουσουζια και το ματι  αλλά αυτός ο μηνας ήταν το κάτι άλλο! Εκατσα λοιπόν και εκανα μια απο τις περιφημες λιστες μου και μέτρησα τις "απωλειες" -ασημενιο ζευγαρι σκολαρικια( αγορά οκτ) 1 piece is missing . -ζευγαρι σκολαρικια ξυλινα (αγορα επισ. οκτ) both are missing, εθεαθεις τελευταια φορα στο τραπεζακι της Κ.Παπας - αμα δεν τα φαγε η γατα τα φαγε ο καδος σιγουρα! -Ζευγάρια σκουλαρικια muffins-  1 piece is missing- δεν εχω ιδεα... -κάκκινα σκουλαρικια -κόκκινες μαργαρίτες , ΟΝΕ μπίλια εις missing ( καπου μεσα στην σακουλα της ηλεκτρικης σκουπας) -Ζευγάρι γάντια μαύρα (αγορά σεπτ) 1 κομματι missing  ( υποψηφία σκηνή εγκλήματος - γύρισμα η'μετρό) -Ζευγάρι γάντια τυρκουάζ (αγορά Νοέμβριο) 1 piece missing ( Δ έχω ιδέα ακόμα που αλλα έχω ελπίδες ) -Ζευγάρι γάντια μοβ benetton   ( δώρο γιορτής 9 dec) στο πλυντήριο στους 60 με τα υπόλοιπα κοινά θνητά μου ρούχα ...

Στο μετρό μετά την δουλειά, κοιτώ έξω από το παράθυρο ποτέ λευκό και άλλοτε στην αντανάκλαση ένα κουρασμένο εγώ! Κοιτώ την ώρα, υπερωρίες πάλι και το τέλος του κόσμου έχει καθυστέρηση, θα φταίνε οι πολυκιστικες! Οι μαγιάς δεν πρόβλεψαν οτι το τελος ειναι παντα γενους  θηλυκού !  Πεθαινω απο πεινά- με αυτούς τους ρυθμούς θα αδυνατίσω καταλαθως και θα πάνε χαμένα τόσα χρονιά συντήρησης του μύθου της Δευτέρας μου, τι πρωτια θα απομεινει στη Δευτερα μου μετα που δεν εχει χονεψει ποτε το δευτερο ονομα της ? Απέναντι μου γιγαντοαφίσα των hobbits, hmm..παρασκευή βραδύ , το τέλος του κόσμου και εγώ δεν μπορώ να σταματήσω να φαντασιωνομε ενα ζουμερο mac!  Στάση μετρό σπίτι : 12 δευτερόλεπτα τελευταίας ευκαιρίας για να σαπίσω σπίτι και δεν την αρπάζω pip pip pip κλείνουν οι πόρτες, πάντα θύμα των διαφημίσεων αδυνατο θηλυκο, η αφίσα με παγίδευσε μέσα στο μετρό και με οδηγεί κατευθειαν στην φωλιά των ποπκόρν! Για πρώτη φορά χαίρομε που το εισιτήριο του σινεμά στοιχίζει 14 ευρώ α...

Κάθε αποχαιρετισμός είναι και ένας μικρός-μεγάλος χωρισμός, και κάθε χωρισμός είναι ένα μικρός-μεγάλος θάνατος. Λένε πως ο άνθρωπος για να ξεπεράσει ένα μεγάλο χωρισμό  χρειαζεται περίπου 3 χρονιά όσα δηλαδή περίπου χρειαζεται για να κλείσει μια πληγή που αφήνει πίσω ένας θάνατος κάποιου δικου του ανθρώπου. Για να ξεπεράσει κανείς ένα αποχωρισμό του αρκεί ίσως απλά η συνειδητοποίηση, και αυτο συνήθως γίνετε πάντα στη σκηνή του εγκλήματος, όταν ανοίγεις την πόρτα, όταν επιστρέψεις στο κοινό σημείο μονός, όταν πληκτρολογήσεις τον αριθμό και είναι λάθος. Κάτω από την ιδία σκηνή, παρακολουθουμε διαφορετικές παραστάσεις και κρατάμε σημειώσεις για το τέλος, ανταλλάζουμε απόψεις και μοιραζόμαστε συναισθήματα, συμπάσχουμε κάτω από την ιδία αυλαία και μοιραζόμαστε τις φρίκες μας και τα ποπκόρν μας, ανοίγουμε τα εσσωψυχα μας και μετά απομονωνόμαστε στα κουκούλια μας! Ξεφαντωνουμε, εξερευνουμε, φροντιζουμε, μοιραζομαστε, ανακαλυπτουμε... Επενδύουμε και ονειρευόμαστε παρόλο που ξέρουμε π...

Einai kapoia tragudia pou apla me afoplizun.... a.n "Γεμάτο δάκρυα στάζει το πέλαγος. Μοιάζει το χιόνι σου φέτος να καίει. Μοιάζει το μέλλον να είναι απροσπέραστο σ’ ένα παρόν που στενάζει και κλαίει. Είναι χλωμό του ουρανού το στερέωμα και τούτη η πόλη φαρμάκι να στάζει. Έχω πια χάσει καιρό το δικαίωμα να σ’ αντικρίζω καθώς θα χαράζει. Όσο μ’ αγάπησες τόσο σε πρόδωσα. Όσο με πρόδωσες σ’ είχα αγαπήσει. Όσο με άφηνες τόσο σε άφηνα κι όσο με μίσησες με έχω μισήσει. Κλείνω τα μάτια και βλέπω το αύριο κι είναι ένα αύριο δίχως εικόνες. Ίσως να ζει η αγάπη μεθαύριο. Ίσως περάσουν κι αυτοί οι χειμώνες. Είναι η πόλη μας τώρα πια φάντασμα. Μοιάζει με πίνακα που έχει ξεβάψει. Κι έχει απομείνει μονάχα η θάλασσα να μου θυμίζει ότι έχω ξεχάσει. Έτσι κοιτάζω την πόλη που αγάπησα όταν σε είχα σ΄ αυτή συναντήσει. Έτσι κοιτάζω την πόλη που άφησα όταν στην άβυσσο μ΄ είχες αφήσει. Όσο μ’ αγάπησες τόσο σε πρόδωσα. Όσο με πρόδωσες σ’ είχα αγαπήσει. Όσο με άφηνες τ...

Δεντράκι, φωτάκια, ξηραμένα τραγούδια, αγάπη ειρήνη και στοργή όλοι τώρα τραγουδάμε... Οικογενειακά τραπέζια, αρμονία, ευτυχεια, αγάπη ειρήνη και στοργή όλοι μασουλάμε.... Νόστιμες συνταγές , συροπιαστα γλυκά, κανείς δεν παχαίνει με αυτά εχουμε διατηρήσει όλοι τα ωραία μας σώματα, τις επίπεδες κοιλιές και τα σφικτά μας κολαρακια! Πρωτοκλασάτα ωραία ρούχα, πασαρελλα , ανταλλάζουμε πλούσια δώρα -καμιά κρίση σε καμιά οικογένεια! Νο no... Άψογες οικογενειακές, φιλικές, κοινωνικές και επαγγελματικές σχέσεις! Το αφεντικό σε καλεί σπίτι του για τραπέζι και σου ανακοινώνει την προαγωγή σου εις ένδειξη σεβασμου και εκτίμησης γιατί φέτος σου βγήκε ο κώλος στην δουλειά και σε κανενα δεν αρεσουν τα ξεκολα! Το σκυλί του επίσης ερωτεύτηκε το δικο σου αγαπημενο πετ και θα κάνουν απογόνους σύντομα! Λοβ στορι ! Σκυλίσια ζωή! Μάλλινες καλτσουλες, κεράκια, ένα Λαμπραντόρ puppy(από το γκάστρωμα του πασχαλινου τραπεζίου από το αφεντικό που σε εκτιμά) ίδιο με αυτά τις διαφήμισης τις kleenex, παραμένει...

Λίγο πριν... είναι αργά λίγο πριν... μετανιώσεις λίγο πριν...μιλιά ξαναποκτισεις λίγο πριν... ξανασκαψεις λίγο πριν... με βρεις εκεί που με έχεις θάψει δεν υπάρχει πτώμα να ξεθάψεις λίγο πριν μην με ψάξεις, πριν μιλήσεις, πριν με ξαναχασεις με έχεις ήδη ξεχάσει λίγο πριν με αγνοησεις, με αποφύγεις, με κοιτάξεις με έχεις ήδη προσπεράσει. Μην ομολογήσεις, μην σκευτεις, δεν μπορείς καν κατάματα να με κοιτάξεις σε κουτί δεν μπορείς ένα φάντασμα να ξαναθαψεις μην σκάψεις μην σκευτεις καν να ψάξεις το σώμα που ζωντανό έχεις θάψει είναι πάντα αργά για σένα να ξεθάψεις. Α.Ν

Πίσω από την πόρτα πάλι εσύ κτυπάς και σου ανοίγει αυτή. άσπρο εγώ μαύρο αυτή. δεν με λογαριάζει είναι ναρκισσιστικα εγωκεντρική ποτέ θύμα ποτέ  φονική. δε αποφασίζει η φύση της είναι τροπική πριν μιλήσεις σε είχε ήδη ερωτευτεί. δεν την νοιάζει ξέρει πως έχει ήδη καεί μονό έτσι νοιώθει ζωντανή δεν σωπαίνει δεν ήρεμα κλαίει, γελά, μισά, αγαπά με νερό δεν ξεδίψα παραδίνεται σε ότι έχει χρώμα φωτιάς γελά όταν κτυπά όλους εκτός από μένα ξεγελά. Έχω κουραστεί να ξέρω, να με αφορά. Πίσω από την πόρτα ξανά εσύ λιώνει μονό για σένα μιλά την κανείς λέει και χαμογελά για λίγο μονό μετά πάλι το ξεχνά κουρνιαζει στην σκοτεινή της γωνιά. Είναι αφελής αδύνατη και ανασφαλής πριν κατακτήσει κάτι το πουλά σαν τσιγάρο το ποδοπατά δεν θα βουλιαξει με αδεία αγγαλια. φύση αυτοκαταστροφική φοβαται που πεθαίνει μοναχή τώρα διάλεξε για επόμενο θύμα να πάρει εσένα μαζί. Σας κοιτώ και χρονομετρώ θέμα χρονου το τέλος στην ανάγκη της αυτή ποιος θα 'ναι ο χαμένος ποιος ο νικη...

Ο Μακης και γω! Η τελεια σχεση! Ελευθερια και αγαπη!  Ο ερωτας τελικα περναει απο το στομαχι ! Με κανει τοσο χαρουμενη η χαρα του!! Τωρα η σχεση μας εχει περασει σε αλλο level! Η αγορα εξωχικου τελικα ηταν η καλυτερη επενδυση για την σχεση μας! Μας εφερε πιο κοντα! Τωρα ξερω πως ειναι παντα καπου τριγυρω γιατι φροντιζει καθε τοσο να κανει αισθητη την παρουσια του χαριζοντας μου μικρες στιγμες μεγαλης χαρας! Ειναι παντα εδω αλλα και εκει. Ελευθερος! Απολαμβανω την ελευθερια και την χαρα του! Το πρωτο πραγμα που αντικριζω οταν ξυπνω πλεων!  Τον κοιτω πισω απο το τζαμι με τους φιλους του. Δεν τους ενοχλω εχουν οτι χρειαζονται, καθομε και απολαμβανω την χαρα τους, τοσο μεχρι που γινετε δικη μου! Αυτο θα πει ελευθερια, δινεις χωρις να περιμενεις ανταλλαγμα και εκει που δεν το περημενεις ξημερωνει μια χαρα τοσο μεγαλη που δεν χωρα στην μερα σου!  Τωρα εχουμε και οι δυο οτι χρειαζομαστε αυτος την ελευθερια του κοντα μου και γω καποιον να με κανει να χαμογελω με το που θα ...

Λίγο πριν. Λίγο μετά. Στα δυο μονο το εδώ. Ανυπομονώ! Λίγο μαύρο λίγο φως στην μέση εγώ. Ανυπομονώ! Όσο φοβάμαι τόσο τολμώ. Ανυπομονώ! Λίγο πριν φοβάμαι λίγο μετά τολμώ στη μέση εγώ ανυπομονώ! a.n

Αυτή η θέση είναι κρατημένη? με ρώτησε. Η ερώτηση μου φάνηκε τόσο αστεία που ξεκίνησα να γελάω ασυγκρατητα, απολογούμαι, όχι ... ποτε δεν ήταν και ποτε δεν θα είναι , σκέφτηκα... κατακριβειαν... μπορείτε να πάρετε και την δικη μου, μόλις συνειδητοποίησα πως έχω ξαναδεί το έργο !  Πήρα το παλτό μου και κρύφτηκα μέσα στο αγαπημένο μου κασκολ, αυτό που μύριζε πάντα εγώ...! Βγήκα στους δρόμους και ξεκίνησα να περπατώ χωρίς προορισμό μετρούσα τις σκιες των περαστικών στην μολυβένια βρεγμένη άσφαλτο. Που και που διέκρινα τις αντανακλάσεις τους μέσα από ανεύθυνες νεροκιλιδες που είχαν αμελησει να κατρακυλήσουν σε κάποιο κοντινό σωλήνα... Διασχίζω την πολη όπως ακριβώς διασχίζω τις σκέψεις μου σιωπηλά σαν θεατής που μόλις βγήκε από την παράσταση πρώτου ξεκινήσει, αφήνοντας πίσω την χαρισμένη θέση... Μια μόνιμη πεταλούδα στο στήθος σαγηνεύει τους παλμούς τις καρδιας μου, με το άτακτο φτερουγίσματα της να μην μου ομόλογα τους στίχους. Οι δρόμοι της πόλης με οδηγούν στην κοιλια του καπι...

Καλοκαιρι αρχες δεκαετια 90', δημοτικο, φορεσαμε κατω απο τα ρουχα τα μαγιο μας τις ροζ μας ζαγιοναρες και ξεκινησαμε να γεμιζουμε με νερο τους κουβαδες. Ετοιμες για επιθεση, κρυφτηκαμε πισω απο το πεζουλι και στησαμε καρτερι στα μεγαλα αγορια της γειτονιας! Ειναι η ωρα που σχολανε απο τα ιδιαιτερα τους και περημενουμε να περασουν με τα ποδηλατα για να τους μπουγελωσουμε! Καθομαστε καραουλι με την μικρη σου αδελφη, και καρδιοκτυπουσαμε διπλα διπλα...τα μαγουλα της ειναι ροζ και τα μαλια της πεφτουν στα ματια! Κοιταζω πισω να επιβεβαιωσω οτι εισαι εκει και με πιανει ενας μικρος πανικος που δεν σε βρισκω, αυτο δεν θα ειναι καλο σκευτηκα αλλα δεν το εδιξα στον μικρο 'Μογλη', επρεπε να κρατησω την ιεραρχεια εσυ κανεις πλατες σε μενα και γω σε αυτην! Γιαυτο η απουσια απο το συνηθισμενο σου ποστο μονο ανησυχεια μπορουσε να μου προκαλεσει...  Με το που εμφανιζεται η πρωτη σκια ποδηλατου στην ζεστη ασφαλτο δινουμε σημα και ξεκινα ο νεροπολεμος! Ξεχυθηκαμε με τους κουβαδες κα...

Αγνωστη γνωστη σκια διπλα στην στακτη σε τσακωσα να περπατας, δεν σε προλαβα αυτη την φορα, τα μεσα η σπιθα πυρπολησε πριν την ματια ! Κοιτω στην φωτια, αυτη την δευτερη αγνωστη γνωστη σκια. Σε κοιτω ενω κοιτας πισω απο την φωτια,οπως παντα δειλα, εισαι μια ξενη πια, σκια σε περιφρονω. Κοιτω και περιφρονω αυτο το γραμμικο σου λευκο αυτο που κρατησες τοσο σκληρα βουβο! Κοιτω και περιφρονω την ψευδαισθηση που συμβιβαστικά με ευκολια ποτιζες. Το ψεμα που την αληθεια στην ουσια σου σκεπαζε, πρωτου σε κοιμιζε. Την αδυναμια σου, που η συνηθεια για χρονια τροφοδοτησε. Την δειλια, που ηταν παντα η ευκολια που σε γεμιζε! Πιο πολυ περιφρονω αυτη την κωφαλαλη σκια, που για λαφυρο και ερωμενη μ' αφησες! Την αληθεια που ποτε δεν παραδεκτηκες, το τιποτα και το ποτε, που τιποτα και ποτε δεν ξοφλησες! Ποτε δεν απειληθηκες, ποτε δεν ζητησες, ποτε δεν διεκδiκησες ποτε δεν κυνηγησες ποτε δεν εχασες, γιατι ποτε δεν κερδισες. Ποτε δεν κινδυνεψες, ποτε δεν φοβηθηκες για αυτα που εχασες, γιατ...

Στις φλεβες μονο φωτια στις σκεψεις  ορμητικα νερα στην σκια μου ο αγνωστος γνωστος αιωνιο μου παιδικο κρυφτο κυνηγησε με οταν δεν κοιτω δεν αντεχω τιποτα καλο κερδισε με οταν δεν μετρω ο λυκος ειναι ακομη εδω. α.ν

Αλκοολ, απιστιες, τσακωμοι, βια, μισος, βια κιαλλο μισος κι αλλη βια και αναμεσα σε ολα αυτα 2 παιδια, το ''μελλον'' τους, το γραφω και μου φαινετε αστειο αφου οι υπογραφες τελους εχουν ηδη πεσει... μια καταρα σε καθε τους ηττα να παραμονευει, μια μαυρη μοιρα  προγεγραμμενη.... Bad education και κακα ξεμπερδεμματα...η κοινωνια υπο πτωχευση... Διαλυμενες οικογενειες και διαλυμενες κοινωνιες... ποιοι ειμαστε και τι κανουμε? Η παρατηρητικοτητα μου με ισοπεδωνει η διαφορα μου με θυμωνει. Δεν θελω να κανω παιδια σκευτηκα! Νιωθω ανικανη να τα προστατεψω, νιωθω ανικανη να τους παρεχω το μελλον που θα ηθελα να εχουν, αγνο, καθαρο, ασφαλη! Νιωθω ανικανη να μεγαλωσω παιδια που θα γινουν καλυτερα απο μενα γιατι κατι τετοιο προυποθετει να ειμαι καλυτερη απο την δικη μου μαμμα και να βρω και καποιον καλυτερο απο τον δικο μου μπαμπα. Μission impossible! Απλα Ακατορθωτο! Νιωθω οργη! Το βιολογικο μου ρολοι θα παραμεινει χωρις μπαταριες, δεν του χρειαζονται!   Θυμωνω ... που μεγα...

Ανάμεσα σε σκέψεις και συζητήσεις μεταξυ της μια λέξης και της άλλης παρακολουθώ την ανεξέλεκτη σκυταλοδρομία ανάμεσα στα σημεία και τα όρια μου. Κινουμενοι κώνοι στις άσφαλτο και οι σόλες μου να έχουν πάρει φωτιά, καπνοί βγαινουν από τα αυτιά. Τα σημεία και τα όρια μου, η ανακοίνωση έγραφε για αυτη την βδομάδα "μετακινουμενο τμημα" όπως εκείνες οι μετακινουμένες βδομάδες του λυκείου που γέμιζαν τους διαδρομους ερωτηματικά, με μια βαλίτσα και ένα τσαλακωμενο χάρτη στα χέρια να ψαχνουμε για μια 'ταξη' στην άτακτη ζωή μας, εκείνες και εγώ...δεν διαφέρουμε και πολυ. Μονό που τελευταια αποφάσισα πως 10 χρονιά 'μετακινουμένο' ήταν αρκετά για να αποφασίσω πως θέλω να ξέρω που βρίσκονται οι κώνοι , τα σημεία και τα όρια μου! Ξυπολητη στην βρόχη ξεκίνησα την μετακόμιση για αλλη μια φορα, σηκώνω τους κώνους και  τους μετακινώ εκεί που με βολεύει. Μέχρι εκεί που βλέπω ...από οπού και αν κοιτάξω. Κοντά σε μένα και όχι στα μετρά του καθένα! Ξερω πλεων πως δεν υπαρχει αγ...

"Όταν εισαι στο σωστό δρόμο το νιωθεις"  Απλά το ξέρεις, ακόμα και αν στέκεσαι γυμνός με άδεια χερια και περιορισμένη ορατότητα μια αίσθηση ηρεμίας και ασφαλειας σε αγκαλιάζει. Μοιάζει σαν ερωτας που μόλις ανακάλυψες πως μπορείς να υπάρξεις και χωρίς αυτόν, ο ερωτισμός σου αρκεί, μια ελευθερια χωρίς όρια, η δύναμη στην αδυναμία, η ησυχία στην ανησυχία. Ο ερωτισμός νίκησε τον ερωτα! Από όσο με θυμάμαι έχω υπάρξει ερωτευμένη , ο πρώτος μου ερωτας ήταν στο νηπιαγωγείο, και μετά ακολούθησαν ένα σωρό, τους θυμάμαι όλους! Μικρούς μεγάλους...Μελαχρινούς καστανους, ξανθούς, ψηλούς κοντούς, αδυνατους κανονικούς. Η αλήθεια δεν ερωτεύτηκα ποτε ζουμερούς, μάλλον γιατί υπήρξα εγώ αρκετά ζουμερή και για τους δυο μας. Για όλους ήμουν σίγουρη πως θα τους παντρευτώ όταν μεγάλωνα και όταν ανακάλυπτα πως δεν συμμεριζονταν την ίδια άποψη με μένα έκλαιγα τόσο μέχρι να αποκοιμηθώ και να ξυπνήσω στο καινούριο μου παραμύθι που λατρεύω να υπάρχω. Ήρωες του όλοι γύρω μου και γω άλλοτε ο πρωταγων...

Παρασκευή βραδυ, έξω βρέχει, στην πόρτα "γκρεμμασμενα" τα πρώτα μου φθινοπωρινά φύλλα. Τα έκλεψα από ένα δέντρο και μετά ξεκίνησα να τρέχω με το σακίδιο στον ωμο και τις βροχές στα μαλλιά με ομπρέλα την ενοχική μου χαρά. Τα θέλω όλα δικά μου όλα! Όλο το χρώμα του φθινοπώρου δικό μου! Δεν το χορταίνω! Μεταμόρφωση χρωμάτων νιώθω πως αλλάζει χρώμα η ψυχή μου όταν βρίσκομαι ανάμεσα τους! Μια βδομάδα γεμάτη χρώμα. Σαν να πέρασε μηνας κι όμως ήταν μονο μια βδομάδα γεμάτη, δημιουργική και παραγωγική. Δεν ήθελα να σταματήσω να δουλεύω ακόμα και αν έφτανα στα όρια  μου. Κάπου εδώ είναι τα καινούρια μου έλεγα και είχα δίκαιο πολύ σύντομα συστηνόμουν στα καινούρια μου. Το κεφάλι μου ακόμα κουδουνίζει ευχάριστα από τις πολλές συστάσεις. Το Helsinki με ανταμοιβει κάθε μέρα και με κάτι μικρό-καινούριο. Τελικά σε ότι μέρα και να ξυπνήσω σε οποια εποχή κάτι όμορφο-μικρό-καινούριο με περιμένει να το αντικρίσω να γίνει δικό μου. Τα ματια δεν δανείζονται τελικά και οι λέξεις μου αδυνατούν ν...

Θα ήθελα να γράψω για μια σκέψη που έκανα στην διάβαση πριν την μεγάλη ανηφόρα αλλα δεν μπορώ να θυμηθώ που την τακτοποίησα, οπόταν θα ξεκινήσω με την την τακτοποημενη  που έκανα φεύγοντας από την δουλειά.  Αφού έκλεισα όλες τις πόρτες και έβαλα τον συναγερμό στη διαδρομή κοιτούσα το κλειδί. Διαπίστωσα πως ενώ ψάχνω τόσο καιρό τον διαχειριστή του δεν αντιλήφθηκα ποσο καλά κάνει την δουλειά του.  Στο αυτοκινητο στην επιστροφη μου απο το Τusula 50' από Helsinki άκουγα ανά διαστήματα ένα ενοχλητικό ήχο αγνωστου ταυτότητας. Στην επιστροφή διαπίστωσα πως ήταν ο προειδοποητικος ήχος του ηταν του gps που με ενημέρωνε κάθε φορα που περνούσα τις κάμερες με ταχύτητα πάνω του ορίου. Όρια λοιπόν. Αυτό το κλειδί λοιπόν έχει ένα παρόμοιο σύστημα on  ALERT κάθε που κινδυνεύω να τιμωρηθώ για την Υπερ-βολή μου!  Κλειδώνει ταχύτητες περιορίζοντας με ένα ΜΗ και ξεκλειδώνει μόλις γίνει πληκτικό καλοπιάνοντας με για τους περιορισμούς. Αυτοματισμοί μετά σου λέει ο άλλος. Ανάμεσ...

Δεν φοβάσαι ότι όλοι ξέρουν? δεν νιώθεις πως εκτίθεσαι? Ότι αυτά που γραφεις μπορούν να τα διαβάσουν όλοι και ίσως κάποιοι να πουν τι μαλακίες γραφει αυτή? Ότι...ότι και αλλα ότι τι και αν...  Ερωτήματα ανθρώπινα καθημερινών ανθρώπων που συναντάς  σε ένα καναπέ... Οι άνθρωποι είμαστε σαν τα ρούχα και εμενα δυστυχώς ποτε δεν μου άρεσε το σιδέρωμα έτσι κυκλοφορώ αναγκαστικά τσαλακωμένη σε ένα κόσμο ατσαλάκωτο και το τίμημα είναι να νιώθω συχνά εξωγήινος και μονη. Αλλα δεν είμαι, γιατί είμαστε πολλοί και πιθανότατα ο κάθε ένας που διαβάζει αυτή την πρόταση να κοιμάται με την μοναξιά ερωμένη του χρονια τώρα. Αυτή σας λέει καλημέρα και αυτή καληνύκτα, αυτή σας λέει άντε σήκω να πας δουλειά, σήκω και πάρε με βόλτα στο δασος σκόρπισε με στον αέρα. Στο λεωφορείο κάθεται πάντα παράθυρο για να σας κοίτα και στο τραπέζι δεν έχει ποτε όρεξη να φάει προτιμά περημενει... Στις αρχές όταν ξεκίνησα να γράφω δειλά δειλά, είχα μια εφηβική ανησυχία αν τα ρούχα μου πάνε, αλλα μετά το ξεπέρασ...

Σημερα μπαινω στο αεροπλανο με τον μεγαλυτερο μου αδελφο και την μητερα μου. Η νεα μου πατριδα με στελνει στην καμια μου πατριδα. Στην καμια πολη.  Αποχαιρετω τους φιλους μου απο το σχολειο, τους σποιτονοκυριδες μας την ανοικτοχρωμη κυρια Η και τον αντρα της, που μεχρι τα 5 μου νομιζαν οτι ημουν κοριτσι και μου αγοραζαν κουκλες. Η μητερα μου δεν το πηρε και πολυ καλα την πρωτη φορα, εγω το βρηκα αστειο. Καθομε στα σκαλια της νεας παλιας καμιας γειτονιας μου και περημενω... κοιτω το ποδηλατο μου, νομιζω ειναι λυπημενο. Αλλα δεν μπορω να το παρω μαζι μας του εξηγησα. Η Παλαιστινη δεν περημενει κανενα απο μας. Η Δαμασκος ειναι η καμια πολη. Ολοι εχουν φυγει. Η μητερα μου λεει οτι ο Αλλαχ ειναι μεγαλος και απο δω και περα θα ταξιδευουμε με μεγαλα πλοια και αεροπλανα και δουμε ομορφα καινουρια πραγματα.  Εγω προτιμω το ποδηλατο μου. Τα αεροπλανα κανουν θορυβο και κανουν την καρδια μου να αλλαζει θεση οπως τοτε που εφυγε ο πατερας μας. Η αδελφη μου μενει στην Σουιδεια και ο πα...

Ξαπλώνω σε παγωμένα νερά  ξεδιψώ αυτο το σώμα που παίζει με την φωτιά Ενοχικά ερωτευμένη με την ζωή  την απατώ πάντα πριν το πρωί ο θάνατος με πολιορκεί με κάνει να  νιώθω τόσο ελκυστική είναι η φύση μου ανασφαλής,  φωτεινη και σκοτεινή το παιχνίδι αυτό με κάνει ηδονιστικά δυνατή Μέρες γεμάτες από νίκες μεγάλες μικρές ζωή τώρα εσύ με ακολουθείς φτάσε με αν μπορείς η αλλαγή δύναμη μου η πιο ισχυρή  με ανασταίνει πριν το πρωί η ψυχή μου ανυπότακτη μοναχική φτάσε με αν μπορείς έχω ξαναλλάξει πρώτου με αφουγκραστείς φτάσε με αν μπορείς δεν προλαβαίνεις να με αντιληφθείς είσαι απλά ένα σκαλί κι ολο σε ανεβαινω μικρη μου ζωη ποτε φωτιά ποτε βροχή αδύναμη δυνατή μην ρωτάς αν έχω κουραστεί εδώ που με ταξιδεψες σταματησε να φυσά ο ανεμος απλά με απορροφά τα λόγια δεν ειναι τρομακτικα τα χω μάθει όλα από καρδιας ταπεινες σιωπές πίσω από αυτά μικρές μεγάλες νίκες  ξεκουράζονται σε νύκτες αδειανές γεμίζουν-α...

Μπα... α.ν

Κομπος στο κενο ταχυπαλμια σε δανεικο ρυθμο στο βλεμμα φτερα στον ηχο oρμητικα νερα δεν σε κοιτω ζωη ειναι η μερα τρομακτικα μαγικη μυριζει  αλλαγη εισαι δειλη. Παλμος σε δικο μου ρυθμο ανησυχα νερα δεν με κοιτουν ειναι θολα σιωπη μου αληθηνη παντα με διαφορετικη φωνη προστατευτικη μαγικη σε αγνοω ζωη κατοικω στο μακρια δεν με εχεις αναγκη πια αφου δεν εχω αναγκη τιποτα πια.

Σου αφαιρεσα τον λογο να μην αισθανεσε φοβο απομακρινα το βλεμμα σε αφηνω τωρα μονο κλειδωσα τον δικο μου χωρο να χωραει εμενα μονο. Αναμεσα μας κενη θεση οι ανασφαλειες προτιμουν την μεση παρεα με τον φοβο ζω για μενα μονο κοιμαμαι με την αλλαγη ξυπνω πριν απο το πρωι η σιωπη εγινε η πιο δυνατη μου φωνη. α.ν

Τι κρίνετε πίσω από την θυμο κάθε ανθρώπινης ύπαρξης, πίσω από την οργή πίσω από την σιωπή, πίσω από λόγια μαχαιρια, την αδιαφορία, την παραίτηση, την απόρριψη, την έντονη κριτική, τον αυτασαρκασμο, το χιούμορ, την επίθεση, την άμυνα την εσωστρέφεια την ντροπή ή την υπερβολική προβολή; Μια ιστορία, ένας ερωτας, μια αγάπη, ένας εφιάλτης, μια προδοσία, μια απιστία, μια δύσκολη παιδική ηλικία,  ένα όνειρο προδομένο, μια χαμένη ελπίδα, μια ανεκπλήρωτη προσδοκία, απογοήτευση, αποτυχία αμέτρητες μοναδικές ιστορίες από μοναδικούς περίπλοκους απλούς  ανθρώπους. Ζητείται ελπίς ! Είναι η φύση μας περιπλοκη ή απλά απίστευτα απλή? Είναι άβυσσος οι ψυχές μας ή απλά μια βαρκούλα με τρύπια πανιά? Ας πάρουμε για δεδομένο ότι όλοι μας έχουμε πληγωθεί, ότι όλοι μας έχουμε μια σκοτεινή ιστορία, ότι όλοι έχουμε ανασφάλειες, ότι κάθε που ασκούμε κριτική είναι η προβολή των δικών μας παθών που δεν ανεχόμαστε στους εαυτούς μας, πως ο θυμος μας είναι πόνος και η αδιαφορία μας φόβος. Η επίθεση μ...

Απόγευμα κυριακής μυρωδια απο φρεσκοκουρεμενο γρασίδι στην διαδρομή, από τις αγαπημένες μου μυρωδιές ανάμεσα σε αυτές του φρέσκου ψωμιού, του καφέ, της θάλασσας και της βροχής στο χώμα. Δροσούλα και μια υποψία μπόρας στον αέρα, περπατάμε για την στάση λεωφορείου μαζί με την συγκάτοικο μου, δεν έχουμε αργήσει. Σήμερα την έχω εκπλήξει, πρώτον νιώθω κουρασμένη κάτι που δεν συνηθίζεται, δεύτερον έχω ξυπνήσει μετά από αυτήν, κάτι που δεν έχει ξανασυμβεί και τρίτον είμαι στην ώρα μου επίσης φαινόμενο σπάνιο. Η απάντηση μου λοιπόν στην δήλωση της ότι είμαι ένας χαμαιλέων όλο εκπλήξεις ήταν αρκετή για να ξεζουμίσω το συνειρμό του χαμαιλέων και να επεκταθώ σε αυτόν του κανένα. Ποια είμαι τελικά, ποια ήμουν και ποια γίνομαι? Είμαι ότι βλέπω γύρω μου ή η κυκλοθυμία μέσα μου? Δανείζομαι τα σαββατοκύριακα λίγο από το όλα και ξοφλώ τις πέμπτες με τα τίποτα. Είμαι ένας κανένας με μια ντουλάπα γεμάτη από υποψηφιους εαυτούς έτοιμους για εγκατάσταση και απόρριψη. Παρατηρώντας τις αλλαγές σήμερα το α...

Παντα ειχα αδυναμια στα χερια των ανθρωπων ισως γιατι ειναι απο τα πρωτα πραγματα που κοιταμε μολις γεννηθουμε και συνεχιζουμε να τα παρκολουθαμε καθως γερναμε.  Καθε φορα που τα βρισκω λιγο σκουρα τα χρησιμοποιω στο μεγιστο ειτε για να καθαρισω το σπιτι, ειτε το μυαλο μου.  Τα μπλεκω, τα ξημπλεκω, τα κοιτω, τα ξανακοιτω, τα περιεργαζομε και αναρωτιεμε, οτι για να μπορω να τα βλεπω και να νιωθω τοτε μαλλον αυτο που ζω ειναι αληθινο και δεν ονειρευομε.  Κατακριβειαν, θα μπορουσα να ζωγραφισω τα δακτυλα μου και με κλειστα τα ματια απο τις ωρες που εχω ξοδεψει πρατηρωντας τα, μετρωντας απο την πρωτη μερα γεννησης μου μεχρι σημερα.  Στην αριστερη παλαμη κατω απο τον αντιχειρα οι νευρες μου σχηματιζουν μια μικρη καρδια, καποτε ειχα σκευτει να την τονιζα με ενα τατουαζ αλλα συντομα αλλαξα γνωμη, οπως και με ολα πραγματα στην ζωη μου.  Η αληθεια ειναι οτι απο τα δακτυλα καταλαβαινω πολλα για τους αλλους, αν τα ματια ειναι το βιβλιο τοτε θα ελεγα πως τα χερια ...

Ola lene feugw kai gw sto twra menw ola lene allazw kai egw olo me sena moiazw ola fwnazun ela ma sto keno me vgazun ola lene proxwra k oloi sto epitopu sixnazun sto keno arazw me ton euato m tromazw ola fwnazun allazw ma egw mono se sena moiazw su moiazw mou moiazw...

Ωρα 22.20 πλην 15 ' που παει μπροστα  22.05. Κοιταω το λευκο μου μπλογκ και την λευκη μου σκεψη. Τα δυο μου χερια στο πληκτρολογιο περημενουν τις σκεψεις μου να τα χορεψουν ομως δεν κουνιουνται...σιωπη. Με κοιτας και σε κοιτω τι αλλο να σου πω? Τι να γραψω που δεν το εχω πει? Ξεκηνω δειλα με ενα κλικ, ακολουθει αλλο ενα κλικ κλικ χωρις κανενα κλικ ομως αυτος ο γαμος θα ναι λευκος! Αποφασιζω να γκρινιαξω μεχρι το διαζυγιο.. Ποναω, πλατη αριστερο ποδι χερι και αριστερο ημισφαιριο εγκεφαλου.  Η αριστερα μου αποψε νοσει, ο κουμμουνισμος καταρρει... Το σαββατοκιριακο με εκτοξευσε και η δευτερα με προσγειωσε σε ενα λευκο τοπιο, με μαυρες σκεψεις. Ο καιρος βροχερος και ο χειμωνας λεει μπονζιουρ ζιε σουι γκρι, γκρεμοτζακιζοντας με, αρχες Αυγουστου. Νομιζω μου λειπεις...λες γιαυτο να ποναω? Εφευρεσα ενα πονο για να μου θυμιζει την παρουσια στην απουσια σου? Λευκη αρνηση και λευκη επανασταση. Λευκα αιμοσφαιρια σε απεργια! Αδυναμια μου ξεβαφεις τον απελευθερωτικο αγωνα. Δουλευω τον εα...

Τι θα συμβεί αν αύριο ξυπνήσεις και είσαι ένας άλλος! Βγαίνεις έχω για καφέ για ποτό για picnick για μπίρες για clubbing για cinema για βόλτα για ψώνια και πίνεις καφέ ενώ δεν έπινες, coca cola ενώ σε έτσουζε, αλκοόλ ενώ σου ξίνιζε, χορεύεις ενώ δεν χόρευες, δεν αργείς να πας δουλειά ενώ αργούσες, αγγίζεις σε όλες τις επιφάνειες χωρίς ex-ray ακτίνες, ανοίγεις όλες τις πόρτες και κρατιέσαι σφικτά από τον σωλήνα στο metro και στο λεωφορείο ξεχνώντας τις ασκήσεις ισοροποειας που εφαρμοζες στην αθηνα για να αποφύγεις τα θανατηφόρα  μικρόβια των σιχαμερών λεωφορείων και όλα αυτά χωρίς ενοχες και ψυχαναγκαστικές σκέψεις! Τρως χωρίς να πλύνεις τα χερια, pizza, παγωτό και ένα κουτί μπισκότα το ένα μετά το άλλο χωρίς να μετράς θερμίδες, και δεν κανεις γυμναστική μετά για να τα κάψεις αντίθετα πέφτεις κατευθείαν για ύπνο χωρίς να ξεβαφτείς!  Διαγραφείς ότι σε χαλάει και το αγνοείς τόσο μέχρι να αμφισβητήσει την υπάρξη του! Ότι και να γίνει δεν χάνεις την ψυχραιμία σου γιατί απλά δεν...

Mia ipenthimisi apo to parelthon ktipise ipenthimizontas mou tin dinami twn lexewn kai tis mageias tu agnwstu... Eimai kala, zw, pou eimai? Me dio agapimenes files trwgwntas susi se ena paraliako baraki iliokamenes kai stolismenes anarwtiomastan pu tha eimaste ena xrono argotera..  Egw edw k seis ekei agapimenes mou!  H mia me kainurio tattoo k i alli me kainuria agaph aggalia k gw se kainuria gh ! Se ena agnwsto paron metrieme me to mellon pou konteuei parelthon. Taxidepsame mazi kai xwrista kai ftasame edw.... Savatokiriako apoxairetismu agapimenes, apomonwsis kai endoskopisis. Thimizei kati apo palia... Me tin idia pizzama xanalew exe geia isws na xanantamwthume isws oxi, vazw ipenthimisi tin erwtisi :) ...  Dimitra Galani palia ellinika kati apo feggari, kati apo erwta, kati apo palia Ellada autin pou panta  perimenei na tin perpatisw xeri xeri stin Plaka, stu Psiri, volta kai aeras sta malia, perpatima sto nisi me anthus lemonias parea, me oli tin almira ...

Lathos epilogi, katalathos provoli den exei matia i pnoh stamatise na girna h gh. Autotelhs kakopaigmeni anametrish tis kardias h  epanektelesi. Mazoxistike o romantismos xanapethane o fterotos theos. Ths exisoropishs pseudaisthisi ths moiras fterwth diaisthisi. Mauri petaluda sto tavani treis niktes ths dinei simadi. Se ena spirto mia fwtia xoreuei thn sagineuei oso auth thelei, den tha figei, den tha svisei prepei prwta na tin misisei tin petaluda na akoluthisei. Feugei prin xepsixisei an antexei tha thn kerdisei. San agaph mia arrwsti anagkh san erwtas h lissasmeni autapati. Mesa stis lexeis ekripse thn siwpi ths  stis iposxeseis thn pseudaisthisi tis. Forese h anagki apo ena psema edwse xana stin grothia aera xepulise apo ta ela osa eniwse einai ola psema einai apla alli mia nikta  se agnwsti mera. kalimera.