Αναρτήσεις

Τελος διαδρομής

Αραγε ποιος διαβάζει τις σιωπες σε ενα κόσμο τοσο εκκωφαντικό
Δεν υπάρχει ο χρονος
Δεν υπάρχεις εσυ.
Παντου πολλοι.
Και πισω απο τη σκια της κρυμμενη αυτή
Σκιά απο το υπόλοιπο των αναπαντητων γιατι...
Δεν της αρεσε ποτε η σιωπη
Μια μετρια ασφαλης επιλογη
Σε ενα κοσμο εκκωφαντικων αμετρητων αναπαντητων γιατι , αναρωτιέται γιατι αυτή?
Θα αντέξει μεχρι το τέλος της διαδρομής?
Γιατι ισως ναι μπορεί
Χαππι εντινγκ σε μια κενη διαδρομη
Απο γενναιοδωρια σε λαθος εποχη.
Α.ν

Ποτάμι εσύ

Τι ερωτευόμαστε τελικά αυτό ή εαυτό?
Ένα αυτό μη πραγματικό μια όαση σε αφυδατωμένο εαυτό.
Τι ειναι αυτο που πεθυμάς τελικά αυτόν ή τον αγνοούμενο σου εαυτό?
μια ψευδαίσθηση ο έρωτας μια διάσχιση εαυτού που το εγώ ξαναερωτευτε το πληγωμένο εγω.
Θα τα καταφερει αυτη την φορα να ξεδιψάσει απ τις ριζες του?
Η βροχή μοιάζει σ αυτόν
και το ποτάμι με βροχή δεν ξεδιψά
κάτω απο τις ρίζες σου τρέχει η πηγή
παράλληλα με το ποτάμι σου και την πληγή
δεν υπήρχες ποτέ εσυ!
α.ν

Άδειο φεγγάρι

Σαν την σελήνη τριγυρνώ γύρω απ την ζωή φορώντας χίλιες μάσκες.
 Είναι η ροζ η ρομαντική και η άλλη στην μέση μοιρασμένη, είναι και η πιο φωτεινή που σου φεγγει να βγεις απο την σκια, μα η αόρατη είναι η αγαπημένη.
Η μάσκα που αφήνει τους λύκους δίχως στόχο στο ουρλιαχτό και εμένα δίχως εγώ να περιπλανιόμαστε μαζί με μοναδικό οδηγό το ένστικτο και ενα πνιγμένο εαυτό.
Αυτοί σε αγέλη και γω στο κενό σιωπηλοι κ αόρατοι σε όλα τα αστέρια απολαμβάνουμε την θεα της ζωής όντας ενα φεγγάρι αδειανό που παρατηρεί το απέραντο κενό με αμέτρητα τίποτα σαν πεσμένα αστέρια στα χέρια.
 Η μάσκα του κανενός εαυτου ναι αυτή είναι πιο η αγαπημένη  μην με ρωτήσεις ποια είμαι γιατί δεν βλέπω, απ τις εκλείψεις μου εχω καταχωριθεί ως διεγραμμενη.
 Μια μάσκα τιμωρός του υπολοίπου της ύπαρξης μου υπογραμμίζει την θυσία που απαιτει η συλλογή μου.
Α.Ν

Τα δυο Φι

Τα δυο μου Φι.
Η φωτιά και η φωλιά μου.
Ορκισμένα να πολεμουν το ενα το άλλο.
Μια μάχη επικράτειας με νικητή την αρχή.
Το ενα έχει ρίζες και το άλλο πανιά.
Καθε φορά σκοτώνονται αγκαλιά πνιγμενα σε γελια και κλαματα άλλα δεν παραδέχονται ποτε την ήττα τους.
Τα δυο Φι της ζωης μου το ενα με ριζωνει και το αλλο με ξεριζωνει.
Το βλαστάρι ειχε στη βαση ριζες και στην κορυφή φτερα.
Είναι τα αχωριστα δυο παιδιά μου.
Α.ν

Rive Gauche

Εικόνα
Είναι κάποια πρωινά που εύχεσαι να ήσουν απλά λιγοτερο δυνατή.  Να επέτρεπες στην προσωρινή ύπαρξη σου την αδυναμία να ξυπνάς νεκρή και απλα να υπάρχεις σαν ενα βότσαλο στον πάτο ενος ορμητικου ποταμιου, χωρίς λύσεις, χωρις αποφάσεις,  χωρίς ελπιδες, όνειρα, χωρίς κουράγιο,  χωρίς πίστη.  Απλα να μπορούσες να αποδεκτεις με ευκολία οτι σήμερα είναι μια μέρα που είσαι στα πατώματα χωρίς ενοχές και χωρις την αναγκη να λογοδοτησεις στα μέσα σου. Αλλά δεν μπορείς, αυτή η τόσο απλη και απαραίτητη ανάγκη για ελάχιστη ισσοροποια σου φαίνεται απαράδεκτη και οσο την παλεύεις τοσο σε καθηλώνει γιατί το σωμα σου χρειάζεται το διάλειμμα απο το υπόλοιπο της ζωης σου. Γιατί γεννήθηκες με αυτο το σώμα και αυτη την ψυχή και οφείλεις να τα τιμήσεις, αυτή είναι η μελωδια σου τα υπόλοιπα απλά χόρεψαν στον ρυθμό της. Ο κάθε άνθρωπος έχει την δική του μελωδία. Αυτή το δώρο και η κατάρα του. Είναι λοιπόν πιο δύσκολο αυτά τα μελανά πρωινά να είσαι μια γενναία γυναικα που έχει επισκεφθεί καθε σκοτεινή γωνιά …

Διαφανές

Τέλεια μου μανία το πιο γλυκό μου ψέμα εσύ
Κ αν απο όμοια τελειότητα γίναμε εμείς Με ψέμα μολύσμενη θα ταν κ η πηγή Καρκινωμα που σκεπάζει πάσα αληθεια  καμιά αληθεια δεν επιβιωνει αρτιμελής Ψαχνεις να βρεις το εσυ μες το εμεις Μολυνεις το ατελες μου αληθινό φως  με θανατηφορο ψεμα για να χεις λογο να ζεις Ψαχνω να βρω το εγω πισω απο το εσυ Αλλα το μόνο που βρίσκω ειναι ακομα μια αντιγραφή Παρτο αποφαση δεν ξεκίνησε κανείς με διαφανές χαρτί Ισως ξεκινησαν απο ενα κουρασμένο γιατί Μεχρι που το γιατι εγινε σιγα σιγα μονο εσυ και εσυ και εσυ και εσυ...
Πουθενα εγω και εσυ μαζι. Μου 'πε ο πατερας μου παιδι οτι θα μεινω μονη για να ακουσω ολα τα επειδη στα αμέτρητα μου γιατι.
Ερωτηματικό.
Δεν μου αρεσει η αντιγραφη.
Διψω για καθαρη πηγη!
Γιατι, επειδη, γιατι, επειδη, τελειομανια μου με κρατας νεκρη μεχρι το πρωι. Το τελος ηρθε και δεν ησουν εκει. Τελεια μανια μου ψευδαίσθηση τοσο αληθινή ακομα η θαλασσα μολύνθηκε και θελει να χορεψει τα κυμματα σε ευθεια γραμμη Τα συννεφα σε συμμετρι…

Παράλληλο ενα

Τι κι αν το τέλος της ζωης μας δεν είναι ο θάνατος Τι κ αν απο θανατο ξεκινήσαμε και στη γεννηση τελιωνουμε?  Η παραλληλα γεννιομαστε κ πεθαινουμε?
Αναγκη ο χρονος και μήτε η αρχή μήτε το τέλος τον οριζουν  ζωη και μη ζωη στο ιδιο κρεβάτι κοιμουνται και ξυπνουν σε σφικτη αγκαλιά μαζι θανατος κ ζωη.  Σαν εραστες που αναπνέουν μεσα απο γυμνά κορμια να λιωνουν μεσα στα ματια τους και να γινονται ενα  Ανασα που ξεψυχα νερο κ φωτια Γέννησή και θάνατος χορεύουν αντικριστά Ζωη και θάνατος δεν ζησαν ποτε χωριστα Γυμνα κορμια που υπηρξαν απο παντα σφικτη αγκαλια Που λιωσαν απο ερωτα και απο παραλληλα εναλλαξ γιναν το ωραιοτερο παραλληλο ενα.
Α.ν