Κυριακή, 12 Μαρτίου 2017

Η Ζωή μου μοιάζει με οξύμωρο καμβά 
σχήματα αλλάζει με θράσος ανέμου σε πυρκαγιά
Το ένα σχήμα μαχαίρι αιματηρό
Το άλλο τρυφερο σαν αγγέλου φτερο
Η φωνή δίχως έρωτα δεν έχει μίλια
Όπου κοιτάξω μονο σκιά
Σχήμα οξύμωρο η ψυχή
Χωρίς έρωτα μήτε θράσος μήτε γιορτή
Έρωτας ο πολεμιστής
Των τεράτων ψυχρός εκτελεστής
Τώρα ζωή  
Άβυσσος με βουνά γιατί. 
Κάθε που ο έρωτας σωπαίνει 
Σωπαινει ολη η γη
Η σκέψη μου μενει ορφανή.

Α.Ν



Πέμπτη, 23 Φεβρουαρίου 2017

Eptasfragisto

H psixi kathe p mesa tis thanato sfragizei mia nekriki galinia iremia anavlizei.
Melwdia nekrikis sighs kykneio asma likou pu etoimazete n ormixei.
Min tis dwseis maxairi na aminthei astin avoithiti gimni ase ston liko ti timi me to thanato tis na anametrithei k Isws o thanatos tin erwteutei k ti psixi tu liku sta dio tis matia aiwneia na sfragisei.
a.n

Δευτέρα, 30 Ιανουαρίου 2017

Aόρατοι άνθρωποι

'Ετοιμη να βάλει τα κλάματα κοιτούσε μια το τζάμι και μια τον γερασμένο αγνώριστο άνθρωπο που στεκόταν μπροστά της. Ανάμεσα τους η ζωή και ο θάνατος χόρευαν το τελευταίο βάλς. Το βουητό του αργού θανάτου κάλυπτε σαν πρωινή ομίχλη την σχέση τους. Κτύπησε το χέρι της στο τζάμι με δύναμη λιγότερη απο την οργή της αγανάκτησης της και μεγαλύτερη απο την υπομονή της.
 ''Δεν μπορείς να πάς δεν βλέπεις; είναι γυαλί... ''
Τίποτα δεν ήταν στην θέση του, όπως θα έπρεπε. Ούτε αυτή , ουτέ οι σκέψεις της, ούτε η ζωή της ούτε το μυαλό του άντρα που την μεγάλωσε. Μια δυσφορία αταξίας που δεν μπορούσε να ελέγξει. 
Καθόταν φανερά καταπιέσμενη στο λεπτοκαμωμένο σχεδόν ασθενικό κορμί της σε μια μεγάλη προσπαθεία σχεδόν αλτρουιστική να μην εκδηλώσει τον πόνο, να μην λακίσει στα μάτια του ενώ το κάθε κύταρο της σκιζόταν στα δύο, το ένα ήθελε να ορμίξει στον θάνατο και το άλλο να εξαφανιστεί. Η ενοχή της επιθυμίας τέλους υπόβοσκε και στις δυο επιλογές. Ο πόνος ράγιζε το φώς της αφήνοντας ένα εκκωφαντικό θόρυβο προσγείωσης σε κάθε λέξη σύγχισης και απόγνωσης του που δεν μπορούσε να επικοινωνήσει αυτό που του συνέβαινε. Ήταν και οι δύο αβοήθητοι με την διαφορά οτι μόνο ο ένας απο τους δυο τους το γνώριζε.
Δεν ήμουν σιγούρη αν ήθελα περισσοτέρο να την αγκαλίασω ή να την παρατηρήσω;
Τελικά έκανα το δεύτερο.


α.ν




Τετάρτη, 16 Νοεμβρίου 2016

anartisi xwris titlo

Ποσο αντιπαθής μου είναι οι τίτλοι, τοποθετούνται πάντα τόσο μακριά από τις αλήθειες,
βρίσκονται πάντα κάπου πολύ βολικά, σε απόσταση ασφαλειας από δύσφορες καταστάσεις, ανέπαφοι από τον καθημερινό ρεαλισμό που τσαλακώνεται στο κρεβάτι με την ζωή.
Σιδερωμένοι, φρεσκοξυρισμένοι τίτλοι, δήθεν τρόποι, δήθεν "αντιδιθεν" στερεότυπα, ένα διψασμένο ψέμα και μια εξαναγκαστική υποκρισία είναι όλα στριμωγμένα πάνω στον ογκόλιθο της ταφόπλακας του Κώδικα της Σύγχρονης Ανθρώπινης Επιβίωσης.
Ζηλεύω το μεράκι και την βροχή πιο πολύ από ποτέ, μοίαζουν σαν δύο σταγόνες νερό και ας ανήκουν το ένα στον άνθρωπο και το άλλο στη φύση, έχουν την ίδια ιδιότητα- ξεδίψουν την ζωή.
Τώρα παντού αφυδάτωση....

a.n

Τρίτη, 1 Νοεμβρίου 2016

the only way to light is black

Σταματας να γραφεις και σταματούν όλα, σαν να σταματα η μουσική από τη ζωή σου. Οι σκέψεις σου δεν έχουν κανένα λόγο να αναπαράγονται. Γεννιούνται απλά για να πεθάνουν μέσα στη μαυρίλα των νευροδιαβιβαστών του εγκεφάλου σου δίνοντας μια μάχη επιβίωσης του επικρατέστερου αρνητικού σεναρίου. 'Οσο χειρότερο τόσο μεγαλύτερη η λύτρωση στο τέλος. Κάποιοι θα προσπαθήσουν να το χωρέσουν σε μια ορολογία, σε ένα κουτί για να μπορέσει να γίνει συνεργάσιμο και άλλοι θα το απελάσουν στα έγκατα της ψυχής τους μεχρι την επόμενη φορά. Το χειρότερο ειναι η προσπάθεια των υπολοίπων που πασχίζουν να πείσουν οτι ολα ειναι τόσο απλά,( μα είναι αλλα μονο για οση ωρα δεν είναι) μέχρι που γεννιέται και η μεγαλύτερη των όλων "αυταπάρνηση" ότι το ροζ μπορεί να κυριαρχήσει και ο κόσμος σου όλος φωτίζεται υπο το "φιλτρο" της τέλεια αρτιμελούς λογικής του απόλυτου σωστού και κάπου εκει ξεκινά το ενδιάμεσο να γεμίζει κρύο απο την απόσταση . Ταξιδευουν τα δυο είναι σου τόσο μακριά το ενα απο το αλλο που αν βρεθουν μετα απο καιρο δεν θα γνωριστούν. Αλιμονο αν διαλέξεις να φύγεις με ενα απο τα δύο. Απολογουμε για τη δυσνόητη σύνταξη μου αλλα σιχαίνομαι τη πλαισίωση στην έκφραση. Και μιας και σπανίως αποδέχομαι τις συναισθηματικές λεκτικές εκρήξεις μου που πασχίζουν για λίγη έκφραση προσπαθώ να ειμαι υπομονετικη και να τις κατανοώ αφου κρατά χρονιά αυτη η συγκατοίκηση. Όπως φαίνεται οπότε παει κατι λαθος ή σωστο απλα σταμάτα η μουσική και μενουν τοσες λέξεις ορφανές.

The only way to light is black.
α.ν

Παρασκευή, 8 Ιανουαρίου 2016

kleftra

Κλέφτρα καρδια ότι τα ματια σου αγγίξουν εσύ το κλέβεις
δεν χωράει ούτε ανάσα πια
σε μια ραγισμένη γροθιά τόση πικρή ομορφιά δεν χωράει
καίγεται ολοζώντανη μέσα σου η φωτιά.
a.n

Καθιστε εδω!

Καλησπέρα,
Ονομάζομαι αυτό και δεν έχω γένος είμαι ένα ουδέτερο ον που απλά υπάρχω σε ένα γυναικείο σώμα με μια θηλυκή καρδια και μια ανδρική ψυχή, σε ένα νεκραναστημενο σώμα που αναπνέει άρρυθμα από το πρωί. Ήμουν πάντα ελεύθερο μέχρι που αποφάσισα να ζήσω.
Η μοίρα, με θηλυκή καρδια, διάλεξε με τον θάνατο, με την αντρική ψυχή, την αρχή της βδομάδας για " την ωρα μου". Διάλεξαν την Κυριακή αλλα το μεγάλο μου αυτό δεν του αρέσει  μήτε το τέλος μήτε η αρχή, γιατί ειναι όμοια, έτσι προτίμησε  την Τετάρτη που είναι μια αδιάφορη μέση, για κάποιους μισή και για άλλους το ήμισυ αλλα με καμία όμοια..
Χαρακτηρίζω το μεγάλο εγώ μου μίζερο και μοιρολατρικό για να γίνω κατανοητό παρόλο που το ίδιο  δεν πιστεύει ούτε στον θάνατο ούτε στην ζωή ούτε στον Θεο ούτε στον μή Θείο μα ούτε στην μοίρα.  Η ελευθερία που το οριζει δεν έχει πίστη ούτε ταυτότητα ούτε παρουσία ούτε απουσία ... όλα αυτά είναι απλά ανάμνηση μιας δανεικής γνώσης και η γνώση ειναι επίγεια αφου αποτελει μια συλλογή απο αναμνήσεις απο το παρελθόν και η ελευθερία δεν μπορει να υπολογίζεται μέσα απο χρόνο αλλα φευγαλέα σε στιγμή. Καρτερώ λοιπον υπομονετικά νεκραναστημενη γιατί δεν έχω άλλη επιλογή την στιγμή που  το νεκραναστημένο αυτό μου συμφιλιωθεί ολοκληρωτικά με την απουσία κάθε αλήθειας και ψέματος. Τότε ίσως, ελπίζω δηλαδή , πως θα ξυπνήσει και θα συνειδητοποιήσει πως όλο αυτό που εγώ και εσύ ονομάσαμε ζωή ήταν απλα ένα όνειρο και ενας εφιαλτης μαζι, που ζωγραφίσαμε σε μάθημα προ δημοτικής.  Όπως η μοίρα έτσι και ο θάνατος καραδακουν και οταν αποφασίσουν οτι ήρθε η ώρα σου σαν ένα τίποτα απο καιρό ομως και ενα κάτι το μονο που μπορείς να κάνεις ειναι να πεις
..παρακαλώ καθίστε εδω.
a.n

Τετάρτη, 30 Δεκεμβρίου 2015

2016 ζωες!

Κι ομως μπορεις να ζησεις πολλες φορες και να εχεις πολλες ζωες αμετρητες οσες θες το μονο που χρειαζεται ειναι να τα σκατωσεις πολλες φορες!
Αυτος που τα κανει ολα σωστα ζει μονο μια φορα! 
Την σωστη...
a.n

Διψασμένη παράσταση

Κοίταζε την παράσταση κρατώντας την γροθιά της σφικτά στα γονατα της, μην της ξεφυγει και ξεχυθούν ολες της οι σκέψεις στον αέρα πριν το τέλος της παράστασης. Το στόμα της είχε στεγνώσει στην προσπάθεια για ανάλυση του άλογου λόγου που έτρεχε μπροστά της.. διψούσε τόσο πολύ αλλα η νεκρική σιγή του δωματιου και η ακινησία την είχαν καθηλώσει σ αυτή την άβολη ηλεκτρικη καρεκλά. Παρατηρούσε αφυδατωμένη τους γύρω της με την ελπιδα οτι κάποιος θα στραβοκαταπινε απο το πολλη νόημα  έτσι ώστε να μπορούσε να κρυφτεί πίσω από τον προσδοκώμενο ήχο και κίνηση του για να πιει λιγο νερακι. Παρατηρούσε διακριτικά το κοινό χωρίς να κουνά το κεφαλι μονο τα ματια για να μην προδώσει την πλήξη της,  αλλα ήταν όλοι φανατικα συγκεντρωμένοι στον άλογο λόγο που ετρεχε μπροστα τους. Κάποιοι έκλειναν τα μάτια για να συγκεντρωθούν καλύτερα μιας και το φως στο δωματιο ήταν μια κλωστή παραπάνω από την ολική τύφλωση. Αδυνατούσε να συγκεντρωθεί στις λέξεις, οι σκέψεις της γέμιζαν ολοένα την σφιγμένη γροθιά της που ήταν έτοιμη να εκραγεί στο ασφυκτικό δωματιο γεμάτο από intellectual ντυμένους χιψτερικα. Ο διπλανός της ανέπνεε ελεγχόμενα έτσι ώστε η εκπνοή του να μην έπεφτε τυχόν πάνω σε λέξεις που δεν ήθελε να χάσει. Καθηλωτική παράσταση σκέφτηκε, έλα που δεν έβλεπε όμως τίποτε και το χασμουρητό ήταν έτοιμο να κρεμαστεί από τα αφυδατωμένα χείλη της. Ο δυο θέσεις δεξιά, κουνούσε το πόδι του ηδονιστικά σαν να έγλειφε η κίνηση του τις μεγάλες σκεψεις που γεννούσε το μεγάλο μιαλο του...
και επιτέλους κάποιος εβιξε και η αλλη ξύστηκε και πριν προλαβουν να βαλουν τελεια στην αταξια που προκαλεσαν βρηκε ευκαιρια το χέρι της και γλίστρησε στο μπουκάλι αδειάζοντας το περιεχόμενο του μέσα στο οισοφάγο ξεδιψώντας την πλήξη της. Η μεγαλύτερη απόλαυση του τελευταίου της μισάωρου! Ενα αεράκι έμπασε από κάπου σαν ελπιδα - υπενθύμιση πως εξω απο αυτη την αιθουσα υπαρχει μπόλικο οξυγονο ελευθερίας απλότητας και ξεκούραστης βολεμενης επιφάνειας! Αυτος ο μονολογος την ειχε τοσο δυσκολεψει... Εκλεισε το μπουφάν της μαζι με τα ματια και οι λέξεις συνέχιζαν να πέφτουν καρεκλοπόδαρα στα κεραμίδια της στεγης του μπερδεμένου μυαλού της. Ευτυχως που το σωμα δεν ειχε καμιναδα σκευτηκε γιατι θα ειχαν καπνιστεί ολοι απο την φωτια που θέριευε μεσα της.... δεν εφυγε με τιποτα παραπανω απο αυτα που ηξερε, η παράσταση γιαυτην ειχε αποτύχει.
a.n

Τρίτη, 14 Ιουλίου 2015

Prova telus

H prova ponu sinexistike siwpila
koitaze pou kai pou tis akres twn daktilwn tis
itan arage ekei ta oria tis thlipsis tis
mexri ekei mporuse na to antexei,,, alla oxi parapera
oi lexeis exatmizontan
kauswnas psixis...
koituse ton kanena xrono
itan idrwtas apo tin kolasi pou xanazuse
 h' dakria apo tin sinthlivi tis mataiotitas?
molis apektise xana skia
auti tis eleipe...
i epanalipsi einai i kaliteri mathisi eipe i skia.
Se kathe prova feugeis pio poli apo to egw su
metatopizese se ena rolo agnwsto kai ola auta
gia mia parastasi pou den itheles pote na paixeis.
h skia itan i ipenthimisi enos ipoloipu xwris epistrofi.


a.n

Σάββατο, 13 Ιουνίου 2015

Apasxolimeni Avissos

Apasxolimeni avissos genus thiliku,
ena megaleio diarkws apasxolimeno apo fovo mi tixon k antikrisei to varos tu plutu tis k swriastei aproetoimasta stin agkalia tis ekplixis tis arnisis tu thaumasmu tis...
a.n



Τετάρτη, 20 Μαΐου 2015

Koinwnikh mascara h ypallηlos tu mηna

Γυναίκα:
Αυτή που σε κοίτα κατάματα πίσω από τις βλεφαρίδες σου, στην επιφάνεια του καθρέφτη βγαίνει κάθε μέρα η υπάλληλος του μήνα για όλες τις απλήρωτες υπερωρίες των δακρύων-της μεταξύ σας απόστασης.
Δεν θα σταματήσει να σε κοίτα ούτε να δακρύζει υπερωρίες μέχρι να την αναγνωρίσεις όχι ως παιδί αλλά ως εαυτό σου.
Κάθε πρωί σε καρφώνει ενώ πλένεις βιαστικά τα δόντια , ενώ βάζεις κοκκινάδι στο αυτοκίνητο, ενώ κουνάς ενοχικά το πόδι σε μπιτάκι του 90', σιγομουρμουρά ενώ δαγκώνεις τα χείλη, και ονειρευεται ενώ εσύ υπολογίζεις τα έξοδα του μήνα σου.
Περιμένει υπομονετικά μέχρι την επόμενη σας κουβέντα, την επόμενη σας βόλτα, την πρόταση σου για δέσμευση και την εφ όρου ζωής αφοσίωση σου. Όταν εσύ κουράζεσαι από δυσβάσταχτη μοναξιά ενώ δακρύζεις για ανεκπλήρωτα δανεικά στερεότυπα, αυτή σου δουλεύει προδομένη άλλα χίλια δάκρυα υπερωρίας, γιατί της χρωστάς κάτι παραπάνω από την βολεμένη άρνηση σου, της χρωστάς την ατελείωτη σας βόλτα που δεν έχει ακόμη ξεκινήσει και τόσο ψάχνεις να βρεις έξω από αυτήν. 
Η απόσταση μεταξύ εσένα και του υπόλοιπου σου κόσμου δεν ήταν ποτέ αληθινή ήταν απλά η μεταμφίεση της απόστασης μεταξύ εσένα και του εαυτού σου, και οι απλήρωτες υπερωρίες των δακρύων σου είναι απλά  το σιωπηλό παράπονο της ... Γυναίκα: Η αλήθεια σου συμβαίνει πανεύκολα με διάφανες βλεφαρίδες γιατί τα κάνεις τόσο δύσκολα με τόνους κοινωνική mascara και στερεότυπες προσδοκίες? Η απελευθέρωση της ελευθερίας σου ήταν πάντα εσύ !
α.ν

Παρασκευή, 10 Απριλίου 2015

Ta anektimhta mas...

Είναι κάποια συναισθήματα τόσο πολύτιμα που τα θέλω δικά μου για πάντα. Θέλω να μου ανήκουν και να θυμάμαι το κάθε χιλιοστό έντασης τους όπως ακριβώς την στιγμή που τα πρωτο-αισθανθηκα.
Τράβηξα αυτή την φωτογραφία στην προσπάθεια μου να τα απαθανατίσω ...Ήθελα να κρατήσω την κάθε στιγμή, ήθελα να κρατήσω για πάντα την ένταση των συναισθημάτων μου γιατί κάθε χιλιοστο έντασης τους ήταν ανεκτίμητο. Η σιωπηλή μου θλίψη σήμερα ήταν ανεκτίμητη.
Αυτός ήταν ο ουρανός σήμερα το πρωί,  πιο όμορφος πιο μαγικός από ποτέ.
Δεν ήταν ουρανός για αντίο, αλλά για ανεκτίμητα πολύτιμα συναισθήματα..

Ο ουρανός σήμερα το πρωί χωρίς εσένα στην γη γιαγιά μου... 10.04.2015. Μεγάλη Παρασκευή
Στην γλυκιά και τόσο διακριτική γιαγιά μου 'Αννα, πρότυπο αλτρουισμού, αγάπης και ευγένιας. Αιώνια σου η μνήμη γιαγιά μου.

Σάββατο, 21 Μαρτίου 2015

Ston giatro

Day 1

Giatros: Aha.nai nai malista...5 meres 2 fores tin mera prwi vradi me to fagito
Asthenis: Ti exw giatre ?
G; ..Pneumonia einai ..tha kriwsate
A: Pio krio thanatos...

Day 7 ...sto giatro xana

G: Ahaa nai ..hm endiaferon...3 meres 3 fores tin mera me adeio stomaxi
A: Ti exw giatre?
G: Fainetai pws exei proxwrisei se oxia fariggitida
A: Apo ta astamatita urliakta tis psixis mu...

Day 10 ...sto giatro

A: Ti ? Einai anisixitiko?
G: Oxi ma ti lete eiste mia xara, sas perase den exete apolitws tipota!
A: Auto akrivws fovomun....

Παρασκευή, 20 Μαρτίου 2015

Traveling dots

I am not the luggage, 
I am not the rain
I am not the coming of the train
I am not the waiting 
I am not the leaving
I am not the loss
I might be lost
But I am not this empty feeling
I am not the colours of faith after the rain
I am not the escaping pictures
I am not the disappearing life
No this is not me
It can't be me...
I am just a moving dot after words. 
hence I am an endless line
I am all the ending dots of unforgiven words . 
a.n


Τρίτη, 3 Μαρτίου 2015

Synwnyma

Σήμερα ξανά προσπέρασα την σκονισμένη σκοτεινή φωλιά μου. Πιο κάτω κοντοστάθηκα.
Ζωγράφισα μια φωτιά με την ελπίδα πυρκαγιάς! 
Οι φλόγες υπογράμμιζαν τα παλιά σκονισμένα ερωτηματικά μου, χαραγμένη πιο κάτω η ανησυχία στο τσιμέντο της ανώνυμης σκιάς μου.
...ελευθερία...θάνατος ...έρωτας...
Χαραγμένα εκεί όλα τα αναπάντητα μου,
η υπενθύμιση της παύσης του άνεμου στα φτερά μου.
Ελευθερία θάνατος έρωτας...
συνώνυμα.

a.n

Κυριακή, 16 Νοεμβρίου 2014

H epomenh mu lexh se paush

Τι μου συμβαινει? Eχω χάσει την έμπνευση μου, διανύω μια περίοδο ξηρασίας, έχω γεράσει, ? Το blog μου νοσεί , σβήνει αργοπεθαίνει... Κάθε που ξεκινώ να γράφω μουλαρώνει σε πρόχειρο και κάθε που προσπαθώ να επιμεληθω το πρόχειρο , επιστρεφει στο ατέλειωτο όπως και όλες οι αποφάσεις της ζωής μου βέβαια, αυτό δεν είναι κάτι καινούριο - αλλάζω γνώμη πιο συχνά από ότι ανασαίνω- αλλα ελα που δεν μπορούσα να προβλέψω πως αυτός ο θανατηφορος ιός θα μόλυνε και το blog μου.
Με αυτή τι σκέψη και άλλες πολύ πιο ουσιαστικές , με τις οποιες δεν εχω την ωριμότητα να ασχοληθώ, συναντιέμαι στο σταυροδρόμι οποτε με βγαλει ο δρομος της μη εμπνευσης, παλεύω με την παύση και δεν μου βγαίνει λέξη , έκατσα λοιπόν αποψε αποφασισμένη να περάσω με κοκκινο. Ενωσα αυτόν τον φτηνό τενεκέ αντικαταστάτη του παλιού σάπιου μήλου με την τρύπα στο τοίχο που φωτιζει τις ζωες μας, ετοίμασα και το τσάι μου σήκωσα το ενα μανικι πανω για να μην κριωνω και κάθισα απέναντι από αυτόν τον καταραμένο αντικαταστάτη τενεκέ με τα παράθυρα 8 αποτυχία, που ποτε δεν χώνεψα, με τα χερια τσιμεντωμενα στα πληκτρα και τα ματια καρφωμένα στο λευκό της σκεψης μου περιμένοντας μια εμπνευσμένη λεξη. 30 '' τόση διαρκεια ειχε η αναμέτρηση μου και άλλαξα γνώμη! Ετσι πανεύκολα παραδόθηκα στην ξηρασία της έμπνευσης μου και αποφάσισα αντι να παλεψω να απαντήσω σε αγαπημένους φίλους που θέλω να γράψω εδώ και καιρό τα νέα μου. Make love not war.  Όπως απαντούσα και ξαναδιάβαζα τι έγγραφα συνειδητοποίησα πόση ρέντα είχα και με τι ευχάριστο τρόπο εξιστορούσα όλα μου τα νέα τόσο που τα διάβαζα δυο και τρεις φορές και διασκέδαζα με την ανάλαφρη εξιστόρηση της ζωής μου, τι ταινίαρα ειμαι εγω σκέφτηκα! Εκεί ανάμεσα στην αμαρτωλή αυτοδιασκεδαση μου και το ψώνισμα του εγω μου σε περίοδο εκπτώσεων, μου φανερώνεται και η απάντηση για την χαμένη έμπνευση μου. Η αλήθεια κρυβόταν κάτω από μια ευχή και μέσα σ αυτήν στρογγυλοκαθόταν μια λέξη. Μια χοντρή , άχαρη, νερόβραστη και άχρωμη λέξη με ενοχλητικό άρωμα κυράτσας στην γραμμή ενός κρεοπωλείου. '' Ανάγκη ''. Αυτό ακριβώς μου έχει τελειώσει. Η ευχή που έκανα  στα 30κοστά μου γενέθλια  μου περί ' μη ανάγκης 'πραγματοποιήθηκε και δεν το πήρα είδηση. Δεν μου ειχαν τελειώσει οι λέξεις- που να μου τελειώσουν τρελό σκυλί σκασμό δεν έχει και σίγουρα όχι ο οίστρος, - απλά δεν έχω πλέων την ανάγκη να τις μοιράζομαι. Όμορφη ανακάλυψη 30αρα well done brain!
Ξεμπερδέψαμε!
Συμπέρασμα της ημέρας : οι ευχές μετά τα 30 πραγματοποιούνται!
Κάπως έτσι κουτσά στραβά με αυτό το κείμενο ξοφλήσαμε και το εξώδικο για παράνομη στάθμευση στην διπλή κίτρινη γραμμή της αμφισβήτηση του οίστρου μου και συνεχίζουμε το ταξίδι χωρίς την χοντρή.
Αγαπημένη μου ανάγκη σε αποχαιρετώ απελευθερωμένη απο την τοξικό σου άρωμα σε αφήνω στην γραμμή πεινασμένη για νεανικό κρέας, αγαπημένο μου blog η επόμενη μου πληκτρολογημένη λέξη συνεχίζει να κουρνιάζει στην παύση για όσο θα ταξιδεύω την ύπαρξη μου χωρίς στις αποσκευές μου την ανάγκη σου....
xxx
a.n

Παρασκευή, 17 Οκτωβρίου 2014

O midenikos 30 me leuko viografiko


Στα 17 έδωσες την πρώτη δόση για το βιογραφικό σου , στα 22 - 24 την δεύτερη γερη δόση και γύρω στα 25 ξεκίνησες πυρετωδώς να αποδεικνύεις ότι στα 17 σου ήξερες πολύ καλά τι έκανες.
13 χρονια μετά από την πρωτη δοση με ένα βιογραφικό γεμάτο αποδείξεις που μοιάζουν απορία...σταματας.
Μια στιγμή  και κοιτάς.
Ποιος είσαι και τι κανεις? Είσαι το βιογραφικό σου?
Τι κι αν δεν γουστάρεις να είσαι το βιογραφικό που ξεκίνησε στα 17 ? Τι κι αν θες να είσαι ένα άλλο που ξεκινα στα 30?
Νομιζεις πως μπορεις? Θαρρείς πως δικαιούσαι?  Εχεις την εντύπωση πως αυτο ειναι κατι που συμβαίνει συνηθως ή μηπως  θα δημιουργούσε μια μικρη κοινωνικά κυκλοφοριακή αναστάτωση ?
Ποσο θα στοίχιζε αυτό το δικαίωμα αραγε?
Αν αφαιρέσεις από τα 30 τα 13 θα επέστρεφες στα 17, αν αφαιρέσεις όμως από σένα το βιογραφικό σου τι είναι αυτό από που απομένει?

a.n

Τετάρτη, 6 Αυγούστου 2014

Oso pio grigora antiliftheis to poso asimantos eisai toso to kalitero!

Εύκολα ο άνθρωπος πετά έξω από την ζωή του ανθρώπους,  τερματίζει σχέσεις/φιλίες, κόβει κάθε επαφή και προσποιήτε πως δεν σήμαιναν τίποτα για αυτόν , πως έχει την δύναμη να είναι ελεύθερος και να βγάζει από την ζωή του οτιδήποτε δεν έχει πλέων ανάγκη. 
Είναι και κάποιοι πιο 'ισχυροί και παντοδύναμοι', που κάνουν πως δεν τους γνωρίζουν πια, πως δεν τους γνώρισαν ποτε, πως δεν τους αγάπησαν ποτε, πως δεν τους δόθηκαν ποτε,πως δεν αντάλλαξαν πότε για λιγο τα κομμάτια τους. Καταφερνουν και προσποιούνται πως όλα ήταν ένα ψέμα πως ΤΩΡΑ όλα είναι καλύτερα. Ένα τώρα ανάγκης.
 Αυτό το τώρα όμως ποσο σίγουροι είναι ότι τους ανήκει και για ποσο?
Σήμερα τσάκωσα τον εαυτό μου να αναρωτιέμαι πραγματικα ποσο ασήμαντη είμαι και ότι όλα αυτά που έχω ζήσει, με τον τρόπο με τον οποιο τα αντιλαμβάνομαι και νιώθω, ότι είναι υπαρκτά μονο μέσα μου. Μες το νου μου ενα πραγμα... Οταν εγώ σταματήσω να υπάρχω στην μορφή που είμαι σήμερα, είτε με τρόπο κυριολεκτικό είτε μεταφορικό, τίποτε από όλα όσα έχω αντιληφθεί ότι έχω ζήσει δεν θα υπάρχουν, αφού από τη στιγμή που η αντίληψη μου αλλάζει ή τερματίζεται, αυτόματα οτιδήποτε έχω ζήσει αλλάζει άρα δεν θα ξαναϋπάρξει όπως υπήρχε.  Ακόμα και αν κατέγγραφα καθημερινά χωρίς ανάσα ένα λεπτομερές ημερολόγιο δεν θα μπορούσα ποτε να απαθανατίσω την αντίληψη μου αντικειμενικά και αλάθητα.
 Η αντίληψη μας ίσως είναι ίσως σπουδαιότερη και από την ίδια μας τη ζωή , γιατί ακόμα και αν εξακολουθούμε να αναπνέουμε, πχ διασωληνωμενοι, αυτό δεν σημαίνει πως θα υπάρχουμε κιόλας. Αν δηλαδή για σένα δεν μπορεις να υπάρχεις, τι σημασία έχει αν υπάρχεις για τους άλλους? Το αντίθετο μπορεί να συμβαίνει συχνά, δλδ το να μην υπαρχεις για τους αλλους, αλλα όσο υπάρχεις για εσένα έστω και ασήμαντος τότε σίγουρα υπάρχεις! Κάτι τέτοιο θα ήθελε να πει και ο Καρτέσιος με το cogito έργο sum αλλα δεν εξηγήθηκε σταράτα τοτε. ;)
Όπως και να χει η ζωή μας κάποτε θα τελειώσει και όταν συμβεί, πάει και η αντίληψη σου ότι υπάρχεις, με τον τρόπο που υπάρχεις τώρα- άρα όπως και να το κάνουμε  αργά ή γρήγορα είτε προσποιείσαι ότι δεν υπάρχουν κάποιοι για σένα είτε όχι μια μέρα σίγουρα δεν θα υπάρχει κανένας από τους δυο. Τζάμπα προσποίηση. ΧΑ!
Αναρωτιέμαι λοιπόν,  αν θα τολμήσεις να ισχυρισθείς, λίγο πριν την τελευταία σου πνοή, ότι όλο αυτό που έζησες δεν ήταν αληθινό, όπως έκανες κατα καιρους κατα τη διάρκεια της μικρης- μεγαλης ζωης σου? Λίγο πριν αποχωριστείς απ' ότι πίστευες ως το πιο σημαντικό, να φλερταρει με το ανύπαρκτο. Ετσι απλα η ζωη σου να σε απορριπτει, εσενα που υπηρξες τοσο παντοδυναμος καποτε?
 Θα λειτουργήσεις το ίδιο? Θα αμφισβητήσεις την υπαρξη ολόκληρης σου της ζωής, όπως έκανες και με μια παλιά σου σχέση, ή με μια φιλια που δεν είχες πλέων ανάγκη? Γιατί μια μερα η ζωή δεν θα σε έχει άλλο ανάγκη.
Ποσο σίγουρος/η θα είσαι πως όλα αυτά που ζεις τώρα δεν θα αποτελέσουν μια μέρα στο τελευταίο ανοιγόκλεισμα σου το μεγαλυτερο σου ψέμα? 
Ποσο σίγουρος/η είσαι πως η ίδια σου η ζωή δεν θα σταθεί μια μέρα απέναντι σου με το ίδιο σκληρό ύφος και θα προσποιηθεί ότι δεν σε γνωρίζει πια? 
Κάποτε ένιωσες παντοδύναμος/η πράττοντας ανάλογα και με κάνει να αναρωτιέμαι τι θα γινόταν αν γνώριζες οτι ήδη ήξερα το πόσο ασήμαντοι/ες ήμασταν και οι δυο?

a.n

Τρίτη, 22 Ιουλίου 2014

30 mε θΡasos

Πολύ θα ήθελα να είχα κάτι πολύ ξεχωριστό και όμορφο να γράψω για τα πρώτα ΑΝΤΑ, κάτι μοναδικό κάτι που θα το διαβάζω στα 60 μου και θα λέω '' ψψψψψ θεα! κοίτα τι έγραψα στα 30 μου! '' Τα πρώτα άντα λοιπόν, και τίποτε το μαγικό δεν έχει συμβεί, ούτε η ζωή μου άλλαξε από τα χθες στα σήμερα, ούτε νιώθω μεγαλύτερη, ή διαφορετική από χθες , ούτε πιο hollywood -sex and the city.  Κάπως έτσι φαντάζομαι θα νιώθουν και οι νιόπαντροι μετά από το τρελό show του γάμου τους και τις φωτογραφίες τους με τις super duper ευτυχισμένες φάτσες τους να πλημμυρίζουν τα social media. Από την άλλη όμως έμπνευση και  ζωή είναι κάτι πολύ μεγαλύτερο από όλα αυτά και όσο και αν προσπαθούμε να την πολιορκήσουμε με likes η ζωή πάντα θα μας ξεπερνά. Το να νομίζει κάποιος ότι κρατα την ζωή του στα χερια του ή τον Θεό από τα @@ είναι σαν να νομίζει κάποιος που ζυγίζει λιγότερο από ένα τόνο ότι μπορεί να σταθεί ακίνητος μέσα στην θάλασσα.
Τα πάντα ρεί και δεν ξέρεις ποτε πως και προς τα που!
Η ζωή η τύχη και η έμπνευση έχουν χεσμένα και τα likes και τα share, υπάρχουν απλά, εκτος εγκεφαλικών οριων και οποτε γουστάρουν μας turbarun και άλλοτε όταν θέλουν την ησυχία τους μας αφήνουν να περιπλανιόμαστε μοναχοι στο σκοτάδι σε διαφορα δρομάκια, μέχρι να διαισθανθούμε το 'ζεστό' έδαφος. Κάποτε φωνάζουν κρύο- ζεστη -ζεστη- ζεστη και το εννοούν και άλλοτε απλά μας δουλεύουν διασκεδάζοντας το.
Σήμερα διαισθάνομαι ότι διασκέδασαν αρκετά αφού είμαι από το πρωί με χαλασμένο θερμοστάτη. Μια ξηρασία στα χείλη και με μια διψα solo στα πλήκτρα.
Αφού δεν είχα λόγια πόσταρα λοιπόν μια φωτογραφία χωρίς make up , με ανακατεμένα τα μαλλιά απο τον αερα να κοιτω τον ηλιο καταματα με μαύρους κύκλους. Ετσι ακριβώς οπως με βρίσκει η ζωή στα 30 μου, πιο αληθινή, με λιγότερες ανασφάλειες, πιο ελεύθερη και πιο δυνατη.
Να μπορώ να κοιτώ τον ήλιο που δύει κατάματα χωρίς να δακρύζω.
Στα 20 μου θυμάμαι είχα πολλούς στόχους.
Στα 30 μου έχω μονο ένα.
Το θράσος της μη ανάγκης.

a.n

Τρίτη, 1 Ιουλίου 2014

Ελευθερα παρομοια vs αρρωστα ομοια

Μια φορα και ενα καιρο...
Αναμεσα στον ερωτα και την αναγκη μια φυσαλιδα οξυγονου ακροβατουσε ρυθμικα,
αν και η φυσαλιδα ειχε το μεγεθος μιας ανασας
ηταν αρκετη για να συντηρει την φλογα της ελευθεριας,
της υπαρξης που την φιλοξενούσε,
καθε που η υπαρξη εισεπνεε
η φυσαλίδα αφινε την ουρα της εξω
απλα για να υπενθιμιζει στην υπαρξη την δικη της αναγκη για υπαρξη
καθε που εκπνεε εδινε πνοη στη φλογα της ελευθεριας
ετσι μεταξυ υπαρξης και φιλοξενουμενης η ισορροποια βρισκοταν στο μοιρασμα μιας φυσαλιδας οξυγονου,
η αναγκη και ο ερωτας αν και παρομοια
ειχαν στο αναμεσο τους την φλογα της ελευθεριας
και η υπαρξη κ η φιλοξενουμενη της ισοροποια.

Σημερα...
Διασχιζω αρρωστες υπάρξεις οπου η αναγκη και ο ερωτας δεν ξεχωριζουν γιατι η φυσαλιδα οξυγονου εγκλωβιστικε ετσιθελιστικα απο φοβο για πολυ καιρο στην υπαρξη που την φιλοξενουσε
με αποτελεσμα την απολυτη σιωπη
στον ρυθμο της ουρας που εδινε πνοη στην φλογα της ελευθεριας
και εκει που παλια ξεχωριζα την αναγκη απο τον ερωτα απο το φωτεινο αναμεσο τους
σημερα δεν βλεπω παρα μονο καπνο
καθως η οψη της αναγκης και του ερωτα
απο ελευθερα παρομοια
εχουν γινει δυο αρρωστα όμοια.
Αυτο και αν ειναι λυπηρο.



α.ν


Δευτέρα, 30 Ιουνίου 2014

Shit happens

Επιστροφη απο το καμπινγκ της καταστροφης.
Σημαντικη σημειωση:
Πριν ξεκινησετε τσεκαρετε το νερο στο αυτοκινητο σας και οταν λεω το νερο εννοω αυτο που το λαστιχο του ενωνεται με την μηχανη και οχι αυτο που ειναι για τους γυαλοκαθαριστηρες αλλιως τα αποτελεσματα το πιο πιθανον να ειναι καπως ετσι:

Παρασκευή, 27 Ιουνίου 2014

Mia mix diafora camping list σιλβουπλε !

Simera den tha pliktrologisw ute gia tin emmoni mu me tin eleutheria ute gia to atsalo flert mu me tin monaxia ute gia to kinigito metaxi zwis - kai mi zwis .
Simera tha pliktrologisw perifana .....
taraaaaaaam
...... tup tup..
Tin lista tu camping mu!
w nai! eimai toso perifani gia ton controllfrikismo mu pu tha pliktrologisw gia oles kai olus tus controllfrikakides mia sxedon teleia apo ola mix diafora eurwpaikokipriaki lista gia camping!
Parakalw :

1.Ladi kai fitili gia kantili
2. Kerakia
3. ttorus g thalassa  
4. antiliako swmatos 
5. Kuppa p tha valw mesa t aplita piata
6. Taplet fortismeno gia musikua
7. Igra mantilakia 
8. Kunnues 
9. Nero, mpirues pago smirnof pago 
10. Pagwniera 
11. tankui gia na gemisw nero apo tin pigi pu pu tha erxome
12. Sfuggarakia g edafos (6 eurw apo to jambo)
13.  Antikunupiko 
14. First aid box 
15. Petsi xeskonopanno -gia na katharisw tsatiri apo mesa giati o filos tu bro mu pu to danistike den to katharise!!!
16. Sfiri - sxini- krikkakia
17. Fws me mpataria , fako, fanaraki gia to kefali -w nai w nai eimai enas mikros kastoras stin exohiiiii
18. Sentonia maxilarakia maxilarothikes
19. Fortisti autokinitu 
20. Formes g nikta/ klatses 
21. Fwtografiki 
22. Vivlia. 2! 1 gia kathe diathesi
23. Fruta tomates aggurakia alati elaiolado lemoni elies stafili sika kerasia mpananes
24.Smiles .lukanika xalumi - Father i have sinned 
25. Karvuna
26. Spirta anaptira 
27. Odontuvurtsa odontokrema 
28. Xarti igeias 
29. Xarti kuzinas megalo
30. Pantofles 
31. ttorus shampoo
32. Lux k antalaktiko
33. psathes-omprella
34. ypnosakos
37. Tsatiri oeo poli vasiko - tsek an einai ola mesa
38. Maurosakula,psalidi, tsekkui, sxini
39. plastikes kupes,-piata,kalamakia,potirudia maxairopiruna  igro twn piatwn sfuggarui.
40. Sezlong gia ta asteria
41. Xalaki picnic
42. karekles 
43.ta ruxa mu,to magio mu, aposmitiko k after sun

P.S: i lista einai mono gia liges meres, den simperilamavanei suvla giati den tin lishw idiaitera, k to camping proorizete gia vuno konta se thalassa se organwmeno xwro camping
an xehasa kati tha epanelthw pligwmeni gia na diwrthwsw tin almost teleia lista mu otan epistrepsw!

Τρίτη, 24 Ιουνίου 2014

Σκια ρουφιανος


Ακομα και η σκια της αλλαζε διαρκως θεση 
η ομιχλη της την καλεσε να επαναπροσδιοριστει
μεταξυ της λεξης απειλης και απειλητικης
η ομιχλη απειλουσε καθε της εδρα
την ξεπλενε και απο απειλητικη τωρα αντικριζε την απειλη
ηταν απλα ο ρουφιανος μιας φιγουρας που δεν εμοιαζε καν σ αυτην?
α.ν

30 παρον

Λιγο πριν τα 30 εμαθα να μετρω μεχρι το 100.
1 αμμος
2 ζεστη
3 νερο
4 δροσερο
5 εισπνεω
6 καθαρο αερα
7 δεντρα 
8 πρασινα
9 βραχος
10 σταθερος
11 ασφαλεια
12 κυμα
13 δυναμη
14 πετραδακι
...
63 νερο
64 αλμυρο
....
82 επιπλεω
83 κολυμππω
....
96 κοσμος
97 γυναικα
98 παιδι
99 ζωη
100 Ειμαι εδω, 100% ΕΔΩ!


Σάββατο, 26 Απριλίου 2014

Αποσκατζοχοιροποιηση....


Hey ho its me again trying to blog....
Ερωτας, ελευθερια, ζωή θάνατος ουσία, ανούσια? Hmm.... Not today....
Σήμερα θα εξομολογηθώ μια σκέψη που άρπαξα από την αχίλλειο πτέρνα λίγο πριν μου ξεφύγει στην θάλασσα, περήφανη λοιπόν για το λαβράκι μου καταθέτω ευθύς την συναρπαστική σκέψη μου!
Κατάθεση :
Τι θα γινόταν αν με ένα μαγικό τρόπο , που θα συμπεριλαμβανόταν στο πακέτο της ύπαρξης μας, όλοι γνώριζαν όλο σου το παρελθόν ,τις φοβίες, τις σκέψεις, τις ανησυχίες, τις ανασφάλειες σου,είχαν την ικανότητα να  αντιλαμβάνονται όλη την επεξεργασία της σκέψης σου καθως και τις επιπτώσεις της στην συμπεριφορά σου αλλά και το  πως το κάθε περιστατικό-σκέψη-ερέθισμα, επιδρά καθε φορα στην διαμόρφωση και συμπεριφορά σου έτσι ωστε να μην χρειαζόταν να δικαιολογηθείς, να αμυνθείς, ή να εξηγήσεις τίποτα και σε κανένα γιατί απλά όλα θα ήταν για όλους δεδομένα? Ουφ...
Αποδοχή και respect !


Σε ένα κόσμο χωρίς '"σκατζο"-χοίρους'!*


a.n
*Ο Νίτσε ισχυρίζεται όταν ο άνθρωπος βρίσκετε σε περιβάλλον που συνεχώς αναγκάζεται να αμύνεται σε κάποια φάση γίνετε και ο ίδιος σκατζόχοιρος...true and sad :(




Κυριακή, 26 Ιανουαρίου 2014

ΕΡΩΤΑΣ

Στην αρχη ερωτευεσε τον ερωτα,
επειτα την φιγουρα στον καθρευτη που στολησαν τα παιδικα σου πινελα αναμεσα στα δακτυλα της ενηλικης σου απαιτησης
και ενω ζωγραφιζεις διψασμενος η αναγκη σου δεν σταματα να ξεδιψα χορευοντας στον ρυθμο των παιδικων σου θελω.
Μεχρι την πρωτη βροχη.
Η νερομπογια σιγα σιγα αλλιωνεται,
σε μουντζωνει,
τρομαζεις  για λιγο και ξαναβρεχει,
θυμωνεις γιατι σε λερωνει
μεχρι που αυτο που μενει στον καθρευτη εισαι μονο εσυ.
Γυμνος εσυ, μονο εσυ.
Πουθενα αυτος.

Αντεχεις να αγαπησει αυτο που βλεπεις;
Αυτο που δεν βλεπεις ομως;
Αντεχεις;
Ηρθε η ωρα να τον γνωρισεις.
Δεν ειναι το χρωμα ουτε το πινελο.
Δεν ειναι η βροχη ουτε το χωμα.
Δεν ειμαι το μουντζωμα της ευτυχιας σου ουτε η ευτυχια σου.
Ειμαι ενας ολοκληρος καινουριος και αγνωστος κοσμος παρομοιος μα ποτε ομοιος.
Δεν σε γεμιζει σε συμπληρωνει, δεν σε δενει σε απελευθερωνει.
Δεν χρειαζεσε κατι παραπανω γιατι εισαι ηδη καλυτερος.

α.ν

Δευτέρα, 13 Ιανουαρίου 2014

Πρωινό δείπνο


"Οι απαισιόδοξοι είναι απλά οι αισιόδοξοι με περισσότερες πληροφορίες"
Κάπου το άρπαξε το μάτι μου και χαμογέλασα...
Έχω σιωπήσει σκέφτομαι...
Έχω κλείσει τα ματια και έχω αναπαυτεί στον 165cm καναπέ μου πληκτρολογώντας  μηνύματα στον εαυτό μου σε αυτό το σάπιο μήλο που αρνείται θεληματικά να ξεψυχήσει εκφράζοντας έτσι την συμπόνια του για την χρόνια πενία μου.
Διαβάζω για ομαδικούς βιασμούς στις φυλακες και κάνω scroll down ,  βλέπω ένα σκύλο καρφωμένο με ξύλα σε ένα πάσσαλο και κάνω απόκρυψη δημοσίευσης, ακούω για αυτοκτονίες διαφθορά και κλείνω την tv, διαβάζω για καταχρήσεις εξουσίας, ανεργία , οικονομική κρίση, απελπισία και γυρίζω σελίδα στις διατροφικές συμβουλές, οδηγώ και βάζω cd πριν τις ειδήσεις και ψάχνω το φεγγάρι μασουλωντας την τσιχλα πιο δυνατά για να μην ακουω τις ενοχές μου που σιωπώ σε τόση ασχημία. Σιωπώ και επιτρέπω. 
Κάποτε έχω και υγιεις εκρήξεις δεν λέω αλλα όσο μεγαλώνω λιγοστεύουν και ανησυχώ ότι αυτό είναι ο θάνατος. Μήπως αυτοκτονώ σταδιακά?
Έχω αηδιάσει να ακούω πόσο άλλαξε αυτός ο κόσμος! Αυτός ο κόσμος δεν άλλαξε και δεν θα αλλάξει ποτε! Δεν γίναμε τώρα ζώα ξαφνικά ζώα , πάντα ήμασταν.
Δεν γεννήθηκαν ξαφνικά σε μια γενιά μαλακες υποκριτές, διεφθαρμένοι, χειριστικοί, εκμεταλλευτές, μικροί σκληροί και απάνθρωποι πάντα υπήρχαν αρκεί απλά να διαβάσει κανεις λίγη ιστορία, έστω και από το wikipedia.
Η θρησκεία απέτυχε. Η παιδεία επίσης για τους γονείς δεν θα μιλήσω γιατί ειναι και αυτοί θύματα θυματων.
Eγω φταίω? Φταίω γιατί δεν πρόκειται να κάνω τίποτε απολύτως για να αλλάξει αυτός ο κόσμος.
Αν ισχιριστώ το αντίθετο κινδυνεύω να γίνω και γω ένας από αυτούς.
Ένας μικρός υποκριτής.
Αυτό το post είναι ότι καλύτερο μπορώ να κάνω και το κάνω μονο από σεβασμό στις ακριβοθώρητες εκρήξεις μου που είναι  τόσο σπάνιες τελευταία που νιώθω ότι οφείλω να τις εκτιμώ περισσότερο, γιατί κάθε φορα που συμβαίνουν φοβάμαι ότι ίσως να είναι και η τελευταία και αυτό δεν είναι αποχαιρετιστήριο γράμμα είναι το ρομαντικό μου δείπνο σε μια υγιη συνηθεια υπο εξαφανιση.
Την αντίδραση!
Στην υγεία μας!
α.ν

Δευτέρα, 30 Δεκεμβρίου 2013

Γραμμα

Να ζεις σαν να πεθαινεις.
Να συγχωρας αν αγαπας και αν δεν αγαπας να φευγεις,
Οταν αγαπας να αγαπας για παντα και ας χωριζουν τα σωματα.
Να αγαπας αληθινα αλλα κανενα πιο πολυ απο σενα.
Να ερωτευεσε απο θαυμασμο και οχι απο αναγκη.
Να ακους σαν να δεν προκειτε να ξανακουσεις, να κοιτας σαν να ειναι η πρωτη φορα που βλεπεις, να νιωθεις σαν να δεν εχεις ξανανιωσει. 
Να ονειρευεσε και να προσευχεσε παιδικα. 
Να μην επιτρεπεις σε κανενα να σου κλεβει την χαρα σου, να εισαι απολυτα δικαιος με τους κακους και μικρους ανθρωπους και να θαυμαζεις τους καλους. 
Να βοηθας και να προστατευεις τους πιο αδυνατους σου. 
Να μην εκμεταλευεσε και να μην επιτρεπεις να σε εκμεταλλευονται. 
Να λες ψεματα μονο για να μην πληγωσεις.
Να εισαι ετοιμος να φυγεις, να καταστρεψεις, να μηδενισεις, να εισαι ετοιμος να αποτυχεις και να ξαναδημιουργησεις. 
Να κανεις παντα οτι καλυτερο μπορεις με οτι εχεις, οσες φορες χρειαζεται. 
Να μην δισταζεις. 
Να αμφισβητας αλλα να πιστευεις.
Να κρινεις χωρις να καταδικαζεις. 
Μην δικαιολογησε, ανελαβε την ευθυνη.  
Να υψωνεις την φωνη απο χαρα και να την χαμηλωνεις στον θυμο.
Μην ζηλευεις να θαυμαζεις.
Μην φοβασε, εισαι πιο ελευθερος απο οτι τολμας.
Ζησε σαν να πεθαινεις γιατι καποτε θα γινει και αυτο και τοτε δεν θα χεις πια χρονο...
α.ν



Κυριακή, 8 Δεκεμβρίου 2013

Epivates kai fygades

Που πας?
Φεύγω
Πάλι?
Πάλι.
Γιατί?
Γιατί αυτό ξέρω να κάνω καλύτερα.
Ξέρεις λένε πως μόνο οι δειλοί φεύγουν.
Ετσι λένε?
Έτσι και χειρότερα...γιατι γελάς?
Γιατί το βρίσκω αστείο... 
Ποιό?
Την φράση ''έτσι λένε'' 
Για πόσο θα φεύγεις?
Για όσο χρειάζεται...
Για που?
Όταν φτάσω θα σου πώ...
Δεν κουράστηκες να φεύγεις?
Κουράστηκα λίγο...
Σταμάτα!
Όταν σταματήσει το βοτσαλάκι να κυλά ξέρεις τι συμβαίνει?
Ριζώνει?
Χορταριάζει γύρω γύρω και χάνεται...από βοτσαλάκι γίνεται ένα με το λιβάδι.
Τι κακό έχει να γίνεσαι ένα με το υπόλοιπο?
Ξεχνάς ποιός είσαι...προσαρμόζεσαι, παρασύρεσαι, συμβιβαζεσαι, εγκλωβιζεσαι και σιγά σιγα απλά δεν είσαι, χάνεσαι ξεχνιέσαι και μια μερα συνειδητοποιεις πως το λιβάδι σε εξουσιάζει και θεωρεί πως του ανοίκεις το χειρότερο απο όλα όμως ειναι που....θεωρεί πως εξάρτασαι απο αυτό! 
Τρομερο!
Ναι ναι, εως αρρωστημένο θ έλεγα!
Πως νιώθεις?
Αναπνέω....
Τι να κανεις τόσο οξυγόνο όταν είσαι μονος?
Το μοιράζομαι με το καινούργιο μου άγνωστο υπόλοιπο.
Κατάλαβα ....ελευθερια?
Η κατάρα του φυγά.
Το τίμημα όμως?
Μμμ η μοναξιά θαρρώ....
Φύγε τότε τρέξε !
Από την μοναξιά?
Ναι γιατί όχι αφού αυτό ξέρεις να κανεις καλύτερα...
Άκου με καλά μικρή...από την μοναξιά σου μην τρέξεις ποτε να φύγεις!
Γιατί?
Γιατί είναι η μονη που δεν σε πρόδωσε και δεν θα σε προδώσει ποτε!
Δεν "καταλαβαίνω"...
Ούτε εγώ και αυτή είναι η μαγεία της, η πληρότητα του κενού της ...και τώρα φεύγω...
Περίμενε!
Όχι. Δεν περιμένω πια. Φιλιά να προσέχεις !
α.ν

Παρασκευή, 30 Αυγούστου 2013

Κουβαδακι ερωτα

Κρατουσε το κοκκινο της κουβαδακι κοιτωντας τον ωκεανο καταματα με τις δυο καμαρωτες της βλεφαριδες να ανατριχιαζουν στον ανεμο.
Ενα κρεμαστο χαμογελο κουνιοταν αναποδα στα χειλη της, τα λιωμενα δακρυα της γυαλιζαν στην αγκαλια των ηλιακτιδων και τα ροζ μακρια δακτυλα της μετρουσαν τις λυσεις που αδυνατουσε το μυαλο να σχηματισει...
Πως θα καταφερνε να χωρεσει ολο τον ωκεανο σε αυτο το τοσο δα κουβαδακι?
Τοποθετησε την σιωπη της απαλα πανω στο κυμα και περιμενε την απαντηση δαγκωνοντας προσεκτικα το εσωτερικο απο τα μαγουλα της...
Ενας περαστικος θαυμασε την παιδικη της αφελια ξαπλωμενη στο κυμα και αποφασησε να της χαρισει το μυστικο που του ειχε πριν χρονια ομολογησει το ιδιο κυμα:
-Ξερεις, ο ωκεανος ειναι ο ερωτας που δεν καταφερε ποτε να χωρεσει σε κουβαδακι...
-Τι εννοεις?  αποκρηθηκε αυτη...
-Ο ωκεανος δεν χωραει στο κουβαδακι σου οχι γιατι ειναι μικρο αλλα γιατι αυτο δεν το αντεχει. Ετσι και ο ερωτας, γιαυτο γλυστρησε μεσα στον ωκεανο γιατι μονο αυτος τον αντεχει.
-Θες να πεις πως ο ωκεανος ειναι ο ερωτας που δεν χωρεσε σε κανενα κουβαδακι και αυτο οχι λογω χωρητικοτητας αλλα λογω αντοχης?
-Ακριβως αυτο!
-Τι πρεπει να κανω τοτε για να αντεξει το κουβαδακι μου ολο αυτο τον ωκεανο ερωτα μεχρι να τον παρω σπιτι ?
- Τιποτα. Απλα να μαθεις στο σπιτι κολυμπι...
α.ν


Σάββατο, 24 Αυγούστου 2013

Παράδεισος

Κου κου...?
Τι και αν αυτος ειναι ο παραδεισος?
Σταματα να περιμενεις, τιποτα δεν προκειται αλλαξει.
ΜΟΝΟ ΕΣΥ!
Εχεις οτι χρειαζεσαι! 
Διαλεξε τον παραδεισο σου και απλα ζησε!

α.ν

Σάββατο, 10 Αυγούστου 2013

Φεγγαρενια

Κατεβηκε απο το βαγονι χωρις καμια αποσκευη, εξουθενωμενη απο το ταξιδι κρατουσε στα δυο της χερια το καλυτερο κομματι απο το χαμογελο της τυλιγμενο σε μια γουστοζικη χαρτοπετσετα για την μικρη της ανιψια που την περημενε εκει απο την προηγουμενη τους  ζωη. 
Αφου την ειδε την πλησιασε γονατισε μπροστα της προσφεροντας της το κρατημενο χαμογελο απο την τελευταια της αποστολη. 
Την κοιταξε μεσα στα δυο τεραστια -διδυμα φεγγαρια- ματια της και της ψιθυρισε μια μελωδια στο αυτι:

- Κοιτα πριν πεθανεις να τρομαξεις εστω και μια φορα απο ευτυχεια.

Μια καινουρια αποστολη ειχε μολις ξεκινησει...

α.ν

Κυριακή, 4 Αυγούστου 2013

Η χιππης που φορουσε μασκαρα...

Παρατηρησα το πληθος και για αλλη μια φορα μου φανηκε οτι ολοι εμοιαζαν...
Γιατι ο ανθρωπος να εχει αυτη την αναγκη να μοιαζει παντα σε κατι που βρισκεται εξω απο αυτον και οχι μεσα σ αυτον? Ειναι η αναγκη για αποδοχη, ειναι ο φοβος της απορριψης ?
Φοβος.
''Μην παρεις ποτε μια αποφαση απο φοβο και αναγκη'', ισως η καλυτερη συμβουλη που εχω δωσει ενα βραδυ σε μια αγνωστη σε ενα μπαρ.
Κοιταξα καλυτερα και παρατηρησα τοσες τελειες ατελειες, τοση γενναιοδωρια ομορφιας, μια μαζικα μασκαρεμενη ομορφια επιμελως κρυμμενη ακομα και απο τους ιδιους τους εαυτους τους.
Μια χιππης που φορουσε μασκαρα.
Ο φοβος του να μην εισαι...
α.ν


In a relationship with...

Ερωμενη της μοναξιας,
συντροφος ελευθεριας
ενοχη ξενης σκιας
συνηθεια απουσιας
δεν μετρησα απλα αναμετρηθηκα
με αυτα που λογαριαζω.
Δεν μεγαλωσα απλα πλησιασα
σε ολα οσα μοιαζω.


Δευτέρα, 15 Ιουλίου 2013

Ξαγρυπνια

Η ψιλολιγνη κυρια πηρε την θεση της στη σκια, βυθισε το βλεμμα τοσο που δεν υπηρχε αλλο οξυγονο για δακρυα, σφραγισε την γροθια της μεσα στο στομαχι και εμεινε σιωπηλη να ακουει τον κτυπο της καρδιας της, την υπενθιμιση ζωης της.
Ηταν ετοιμη για την μεγαλυτερη Ξαγρυπνια , τσιμεντωσε τα βλεφαρα της και σταθηκε στο κεντρο της θλιψης της, προστατευμενη απο τον θανατο των ονειρων της.


Κυριακή, 14 Ιουλίου 2013

T0 xrwma t0u 0uran0u


Κοίταξε το χρώμα του ουρανου, μπάλωσε το σταματημενο δάκρυ κάτω από το μάγουλο της με ένα κουμπί, χαμογέλασε στο αστέρι που την περίμενε μέχρι να ξυπνήσει απλά για να της χαρίσει την καλημέρα του, πήρε μια ανάσα για υπενθύμιση άνοιξε την ντουλάπα της και είπε:
-Είμαι το κόκκινο μου το κασκολ το λευκό μου πουλόβερ, το κοράλλι μου φόρεμα και το γκρίζο μου φούτερ. Η μπαλωμένη μου κουβέρτα , το πουπουλένιο μπουφάν, τα μάλλινα γάντια, το μαγιό οι σαγιονάρες και οι αδιάβροχες μου γαλότσες. Τα πέδιλα και το ψάθινο χαλάκι, το ποδήλατο και το φουσκωτό μου ροζ κρεβατάκι. Το μαύρο ροκ μπλουζάκι αλλα και το θαλασσι φορεματάκι. Άγγιξε το κόκκινο κασκολ και κοίταξε το χρώμα του ουρανού. Έκλεισε τα ματια πήρε μια ανάσα για άλλη μια υπενθύμιση και συνέχισε:
Είμαι ότι βλέπω αλλα και ολα αυτα που δεν βλέπω.
Έπειτα πήρε μια αποσκευή και τοποθέτησε το κάθε κομμάτι με την ιστορία και την σοφια του μέσα σε αυτή την αποσκευή με ιδιαίτερη προσοχή και τρυφερότητα σαν νεογέννητο έτοιμο για ζωή. Τα κοίταξε μια τελευταία φορα και τα αποχαιρέτησε με την αγάπη που είχε φυλάξει για εκείνην όλο το χρώμα του ουρανού. Βγήκε γυμνή με την αγαπημένη της αποσκευή και οδηγησε το σωμα της εξω απο την πόρτα του. Knock Knock Knock...
Η πόρτα άνοιξε αυτή απλά χαμογέλασε γιατί αυτό ήξερε να κάνει καλύτερα, χαμήλωσε την φωνή της τόσο μέχρι που το μονο που ακουγόταν ηταν ο ηχος της ψυχής της.

-Καλημέρα, ειπε, αποφάσησα πως μπορείς να έχεις όλα όσα βρήκα για όσο τα χρειάζεσαι και για όσο διαρκέσει το ταξίδι σου, είναι αρκετά και φτάνουν για όλες τις εποχές και για όλες τις περιστάσεις, κάποια είναι μπαλωμένα και ίσως σε ζορίσουν αλλα φρόντισα για κάθε μπαλόνια να σου βάλω μια μπάλα παγωτού και ένα κουμπί' για στερεωμα.

-Εσύ? αποκρίθηκε με απορία και καχυποψία για αυτή την κίνηση της.

-Εκεί που πάω δεν χρειάζομαι τίποτα από όλα αυτά.

-Που πας?

-Εκεί που θα έχω όλα όσα χρειάζομαι.

-Τι χρειάζεσαι?

-Ότι ήδη έχω.

-Αυτά? και έδειξε την γεμάτη αποσκευή.

-Αυτά στα χαρίζω.

-Δεν τα αγαπάς?

-Τα αγαπώ γιαυτο και στα χαρίζω.

-Τι λογική είναι αυτή να χαρίζεις ότι αγαπάς?

-Η λογική της ελευθερίας.

-Είναι ελευθερια να αρνείσαι ότι αγαπάς?

-Είναι η ελευθερια του να αγαπάς χωρίς να χρειάζεσαι.

-Μα όλοι χρειαζόμαστε κάτι.

-Γιατί να χρειάζεσαι κάτι που δεν έχεις?

-Μα γιαυτο ακριβως επειδη δεν το εχεις.

-Τι και αν το έχεις και δεν το ξέρεις?

-Το 'δεν ξέρω' δεν ισοδυναμει με το 'δεν έχω'?

-Ίσως αλλα ίσως να σημαίνει και πως το εχεις απλα δεν θες να το ξερεις.

-Γιατί να μην θελω?

-Γιατί δεν το χρειάζεσαι ή γιατί αυτό δεν σε χρειάζεται.

-Γιατί χαρίζεις τότε εσύ αυτά που ξερεις πως εχεις?

-Ίσως αυτά να μην με χρειάζονται.

-Γιατί να θέλουν κάτι τέτοιο?

-Γιατί μονο έτσι θα βρούν τον δρόμο τους.

-Και εσύ? Ποιος είναι ο δικός σου δρόμος?

-Αυτός, και του δείχνει το σημείο το οποιο στέκεται.

-Γελοιο! Αυτός δεν είναι δρόμος είναι σημείο.

-Τι διαφορετικό είναι ο δρόμος από αμέτρητα σημεία που ενώνονται?

-Τι δρόμος είναι αυτός που μπορείς να πας γυμνή με αποσκευή το τίποτα χωρίς να χρειάζεσαι ίνα σε χρειάζεται κάτι? Για να είμαι ειλικρινής δεν μου ακούγεται και πολύ ωραίο μέρος αυτό που θες να πας.

-Τι πιο ωραίο από το να μην χρειάζεσαι τίποτα και να μπορείς να είσαι απλά γυμνός και ελεύθερος σε κάθε σημείο του δρόμου σου?

Σκέφτεται για λίγο...
-Τι θα κάνω εγώ με όλα αυτά?

-Ότι καλύτερο μπορείς.

-Αν δεν τα χρειάζομαι?

-Αγάπησε τα και μετά χάρισε τα κάπου αλλου.

-Αν δεν θέλω να τα χαρίσω?

-Τι σημαίνει θέλω?

-Χρειάζομαι.

-Είδες που έχεις πάντα ότι χρειάζεσαι?

-Αν δεν τα χρειάζομαι και δεν το ξέρω?

-Σημαίνει πως δεν τα αγαπάς. Όταν τα αγαπήσεις δεν θα χρειάζεσαι να σου ανήκουν.
Ξανασκέφτεται για λίγο πίσω από τις βλέφαρα του.

-Αν θελήσω να ρθω και γω εκεί που πας?

-Θες?

-Δεν ξέρω αλλα αν θελήσω κάποτε?

-Μπορείς να ρθείς οποτε το θελήσεις.

-Πως θα αναγνωρίσω αυτό το οποτε όταν το δω?

-Θα στο μαρτυρήσει το χρώμα του ουρανού... ψιθύρισε η ψυχή τις και σβήστηκε μέσα στην πρωινή ομίχλη.

α.ν


















a.n

Σάββατο, 29 Ιουνίου 2013

ΦΟΥΛΣΤΟΠ

Oδηγωντας για το σπιτι τυχαια πεφτω πανω ενα τραγουδακι το οποιο σχεδον με εξαναγκασε να ξεσκονισω λιγο τις γωνιες της μαγκωμενης μου συνειδητοτητας.
Ελαττωνω ταχυτητα, δυναμωνω την ενταση και κλινω το παραθυρο, το ενα γιατι το αλλο ειναι κολλημενο -οπως και πολλα αλλα σε αυτη την δεκαετια.
Συγκεντρωνομε στους στιχους και απορω για το μεγεθος της σεισμικης δονησης που συντελειται μεσα μου.
"Εχετε το δικαιωμα να παραμεινετε σιωπηλοι οτι πειτε θα χρησιμοποιηθει εναντιον σας στο δικαστηριο"
Παραθετω τους στιχους και επιστρεφω δρυμητερη.

"Σκέψου να υπήρχε ένα πλάσμα εκεί
ετοιμοπόλεμο για σενα εκεί
τη θέση σου να πάρει στην προσβολή
μέσα στην λύπη, στο θυμό, στην πληγή
για να τη βγάζεις πάντα εσύ καθαρή
Να, τι σημαίνει «Σ' αγαπώ», τι θα πει

Σ' αγαπώ θα πει
σού δίνω μέσα μου χώρο
δίνω την ψυχή
σαν να είναι απλό δώρο
Σ' αγαπώ θα πει
θα ειμ' εγώ ο άνθρωπός σου
Σ' αγαπώ θα πει
μ' αρέσει να 'σαι ο εαυτός σου

Μέσα στα μάτια σου με βλέπω αλλιώς
και τα σκοτάδια μου αστράφτουν διαρκώς
μέσα απ' τα μάτια σου μ' αρέσει ό,τι δω
μέσα απ' τα μάτια σου μ' αρέσω κι εγώ
Σαν αγκαλιά ειν' η ματιά σου ζεστή
να, τι σημαίνει «Σ' αγαπώ», τι θα πει

ΤΕΛΟΣ

Καλοκαιρι 2013 και η αγαπη σε ξεπουλημα.
Αυξανω ταχυτητα και δραπετευω- οπως θα εκανε αλλωστε καθε δειλος συνομιληκος μου που αρνηται να αντιμετωπισει τις συνεπεις των πραξεων του- ταξιδευω λοιπον σε μια ιδανικη εποχη που το σ αγαπω ηταν μια ιερη εξομολογηση, τοτε που ο λογος σου ειχε περηφανια και αν καποιος τολμουσε να αμφισβητισει τον λογο αυτο θεωρητουν ατιμια και προσβολη.Τοτε που το θαρρος ηταν δεδομενο και οχι προνομιο τρελλων και στους ωκεανους των ψυχων δεν υπηρχαν σημαδουρες ουτε ασφαλιστικες δικλειδες.
Τι μεσολαβησε ? Ποτε εγινε το κουρεμα?
Ποτε σταματησαμε να βουταμε γιατι μας αρκει απλα να επιπλεουμε?
 Γιατι γεμισαμε τον ωκεανο της σημαδουρες, γιατι οπληστικαμε με μπρατσακια και νεροπιστολα? 
Τι ειναι αυτο που μας τελιωσε το θαρρος ή η τρελλα?
Ειμαστε η πιο δειλη γενια ή οι λιγοτερο τρελλοι? 

"Πηραμε την ζωη μας λαθος ..."  μα εμεις δεν αλλαξαμε ζωη ...

Τι υπαρχει περα απο τις σημαδουρες και τι θα συμβει αν το ανακαλυψουμε μα το κυριοτερο τι θα συμβει αν δεν το ανακαλυψουμε ποτε....

''Σ αγαπω θα πει μ αρεσει να σαι ο εαυτος σου...''




FULL Stop σε οτιδηποτε λιγοτερο.


α.ν







Τετάρτη, 26 Ιουνίου 2013

Ποσο?

Ποσες φορες αραγε αντεχει η ψυχη να ερωτευτει τον ανεμο?
Ποσες τον ηλιο?
Ποσες τον φεγγαρι?
Ποσες το σκοταδι και αλλες τοσες την σιωπη?
Ποσες αντεχει να σκλαβωθει απλα για να ξαναλευτερωθει?
Ποσα βραδια αντεχει το ερειπωμενο σωμα με ξενο νανουρισμα να κοιμηθει?
Ποσες μερες πρεπει η μακιγιαρισμενη αληθεια να γεμισει,
ποση καρδια σε τσογο να σκορπισει?
Σε ποσα κυμματα με φτερα να κολυμπησει,
ποσους ηλιους τυφλα να ευχαριστησει
σε ποσα φεγγαρια μουγγα να τραγουδησει?
Ποσα σκοταδια και σιωπες πρεπει μονη να φωτισει?
Ποσο αντεχει η ψυχη το τοσο,  ποσο φοβαται το οσο,
ποσο αντεχει να δικαιολογειται με το αλλα,
και ποσο ακομα αντεχει να τρεμει αυτο το αν?

α.ν


Κυριακή, 12 Μαΐου 2013

Xwra-erwmeni

85KG anamniseis.
Einai ola se kutia. 
Olo sou to einai exei taktopoihthei.
Auto eisai olo kai olo.
Zigizeis.
Ta oneira sou zigizun kai stoixizoun panta perissotero.
Arage auta pou kerdises itan perissotera apo auta ependises?
Apoxaireta tin xwra pou erwteutikes.
Auto itan telika?
Mia peripeteia? Mia xwra-erwmeni?
Enas akoma erwtas pou sou teliwse?
Pote tha rizwseis arage?
a.n


Σάββατο, 27 Απριλίου 2013

O giannis to xrisopsaro

Αγοράζεις ένα ψάρι το βαφτίζεις γιάννη του βγάζεις πιστοποιητικό γέννησης , μήνας φλεβάρης, ζώδιο υδροχόος, γιατί τα πας καλά με υδροχόους.
Ο Γιάννης τρώει πολύ και κινείται γρήγορα, υπερκινητική φύση σκέφτεσαι και ανήσυχη θα σου κάνει την ζωή σου κόλαση αλλα είναι υδροχόος ανέξαρτητος και με φιλότιμο θα τα καταφέρεις.
Τελικά ο γιάννης δεν σου κάνει την ζωή σου κόλαση, αντίθετα σε κάνει να αισθανεσε καλύτερα, συνεχίζεις να το ταΐζεις, τον βλέπεις ακόμα που χαμογελα και χαίρεται που τον φροντίζεις. Ο γιάννης τώρα χρειάζεται ένα επάγγελμα επειδη τρώει πολύ αποφασίζεις πως είναι ο οδοκαθαριστής της γύαλας του, ο γιάννης είναι πολύ καλός στην δουλειά του , αφού είναι υδροχόος με ωροσκόπο πάρθενο, τέλειος σε όλα ! Ο γιαννης παχαίνει και γίνετε δυσκίνητος. Αλλαζει φυση, αλλαζει χαρακτηρα. Του μειώνεις τον μισθό έτσι ρίχνεις λιγότερο φαγητό τώρα στην γιάλα, περικοπες και κουρεμα. Ο γιάννης δεν είναι αυτό που ήταν άλλαξε, σκέφτεσαι... κάθεσαι πίσω από την γιάλα και παραπονιέσαι πως έχει αλλάξει και η σχέση σας περνάει κρίση αλλα κανεις υπομονή και ελπίζεις πως όλα θα αλλάξουν και πως με την αγάπη και την υπομονή σου σου θα καταλάβει ο γιάννης μια μερα τι αξίζεις.
Εκεινη την μερα που περημενες τον γιαννη να γινει αυτο που θελεις ο γιάννης πεθαίνει. Λυπασε, δακρύζεις , είχε όλη την ζωή μπροστά του ο γιάννης, είχε τόση ενέργεια κάποτε κρίμα που δεν κατάφερες να τον κανεις να αλλάξει συνηθειες, να τον κανεις ενα καλυτερο γιαννη, υδροχοο με ωροσκοπο παρθενο, οδοκαθαριστη καποτε ανησυχο υπερκινητικο και τωρα παχουλο νεκρο...
Κανεις κηδεία στο γιάννη , τον βάζεις σε ένα σπιρτόκουτο , βάζεις από πάνω μια μαργαρίτα γιατί του άρεσαν πάντα οι μαργαρίτες που έφερνες σπίτι και ένα σταυρο από σπίρτο αφού είχε χριστιανικό όνομα. Σταυροκοπιέσαι γιατι ετσι πρεπει κλαις γιατι χαθηκε ο γιαννης σου. Αιώνια του η μνήμη.
Ο γιάννης σου , το παχουλό σου χρυσόψαρο λοιπόν είχε χαρακτήρα, είχε όνομα, ζώδιο, θρησκεία και πιστοποιητικό γέννησης! Δεν ηταν ποτε χρυσοψαρο για σενα ηταν ο γιαννης σου.
Σενάριο 2.
Το χρυσόψαρο που πηγες και αγόρασες, μια μερα που δεν ειχες τιποτα καλυτερο να κανεις,   δεν του εκατσε το pH της γυαλας σου και πέθανε!

......
Αλήθεια ποσο διαφέρουν οι ανθρώπινες μας ιστορίες από ενός χρυσόψαρου?
Γεννιόμαστε μας δίνουν  πιστοποιητικό γέννησης, όνομα, ζώδιο, φύση, επάγγελμα, ταυτότητα γινομαστε ο γιαννης των υπολοιπων και μια μέρα πεθαίνουμε.
Τι θα συνέβαινε όμως αν πέθαιναν όλα αυτά πριν το σώμα μας?
Τι θα ήμασταν τότε?
Ποιοι είμαστε αν δεν μπορούμε να είμαστε ό γιάννης' και ημασταν σκέττο 'χρυσόψαρο'?

Είμαι οι αναμνήσεις μου, είμαι το όνομα το επώνυμο, ο αριθμός ταυτότητας μου, είμαι η ανήσυχη φύση μου που λένε, η τελευταία ή επομενη δουλειά μου, οι έρωτες μου, η συμπεριφορά μου και οι συνέπειες της ?
Είμαι οι γονείς οι φίλοι οι γνωστοί μου?
Αν δεν είχα μνήμη τι παραπάνω θα ήμουν από μια υπαρξη που πληκτρολογεί κάποιες λέξεις, πινακίδες της σκέψης της, ένα μουντό πρωινό πινοντας τσάι σε μια ξυλινη κουζινα με θεα την εκκολαπτομενη σκανδιναβική άνοιξη?
Αλήθεια είμαι αυτό που είπαν και αυτό που μου υπενθυμίζει και επιβεβαιωνει η μνήμη και η συμπεριφορα μου?
Αν πάθω αμνησία δηλαδή θα σταματήσω να υπάρχω?
Αν από σήμερα με λένε απλά υπαρξη και είμαι ήσυχη δεν θα είμαι εγώ πάλι στην ίδια κουζίνα να πληκτρολογώ κάποιες άλλες σκέψεις στο ίδιο μουντό πρωινό?
Ερωτηματικό.
Μπορείς να είσαι γιάννης για το υπόλοιπο τις ζωής σου, ακόμα και όταν κουραστείς να κολυμπάς με τους ιδιους ρυθμους να συνεχίζεις γιατί πρέπει να είσαι ο γιάννης που αποφασίστηκε είτε από σένα είτε από άλλους είτε από αντίδραση είτε από συμφιλίωση με τις λεξεις την εικονα με το πακετο 'γιαννης'.
Μπορείς να συνεχίσεις να ορίζεις τον εαυτό σου με λέξεις, πλαίσια και κανόνες,  να αντιμετωπίζεις και να απαιτάς από τους υπολοιπους το ίδιο, ή μπορείς να είσαι αυτός που νιώθεις ότι είσαι σήμερα απλα μια υπαρξη που υπαρχει μεσα στο σωμα σου πισω απο ολα, εκει που συναντα η ενεργεια σου την σιωπη σου, μια υπαρξη που γνωρίζει και  πληκτρολογεί κάποιες λέξεις που μια αλλη ύπαρξη διαβάζει.
Οση προσπαθεια νομιζεις χρειαζεται να καταβαλεις για να εισαι ελευθερος αλλη τοση χρείαζεται για να μην είσαι, μπορεις να σηκωθείς και να κολυμπήσεις προς οποια κατεύθυνση θέλεις και να επιτρέψεις στον άλλο και στον εαυτό σου να είναι κάτι παραπάνω από λέξεις, σκέψεις, πλαισια και κανονες.
Να ειστε ενα ιδιο και καινουριο καθε σημερα και αυτο το καινουριο ιδιο να το ζεις κάθε σήμερα σαν να υπαρχει μόνο σήμερα.
a.n

Τρίτη, 23 Απριλίου 2013

1,2,3 flap

30 para
paraskeui para
xanallazw sto para
xanafeugw sto para
metaniwnw sto para
xanapofasizw sto para
san ena paixnidi pou paizame paidia
1,2,3 flap
koitas ston toixo kai metras
ena dio tria flap
girnas xronia meta
kai i zwi plisiazei apeilitika
karadokei panta ekei se ena para
ena dio tria flap
pagwnei i stigmi
pagwneis kai esi mazi
einai ola ena paixnidi
ena dio kai tria flap
girnas, sxedon konta
ma akoma makria
30 para
metrimata polla
kleinw me to exe geia
giati kanei rima apla.

a.n

Παρασκευή, 19 Απριλίου 2013

Ηλιακτιδα

Μια ηλιακτιδα βολευτηκε κατω απο το βλεφαρο μου παιζοντας ανεμελα με τις βλεβαριδες μου.
Ο ανεμος προσπερνα τα ονειρα μου και η μουσικη πιστος καβαλιερος των σκεψεων μου.
Στο τιμονι ο ψευτικος ελεγχος μου.

Αν ξερουμε ποιοι ειμαστε ξερουμε και που παμε...


α.ν


Δευτέρα, 8 Απριλίου 2013

Libellula lover

Exw mia afirimeni skepsi pou akoma den eimai siguri pws mporw na tin exwterikeusw me lexeis.
Ta xeria mou piran tin prwtovulia xwris tin adeia mu kai xekinisan na pliktrologun me tin elpida pws tha vrun ta vimata stin poreia.
Foresa tin maska mu kai vgika gia volta, i omixli den me afinei na dw ton ilio diskoleuome na erwteutw simera. 
O erwtas apaitei apokleistikotita den tu arkei i anamnisi tu xthesinu iliu k i elpida tu aurianu xreiazete kai tin parusia tu simerinu aponta. Ta thelei ola den tu arkei mono enas xronos tus thelei olus. 
Thelei na kirieuei tin skepsi mu se olus tus xronus parasirontas me se ena 'kanena k ola' xrono.
Apeilei pws den tu arkun oi 24 wres mias meras, thelei kai ta oneira mu thelei kai tis anamniseis mu, tis skepseis geuseis kai eikones mu, xezumizontas me me kathe tropo. 
Auto einai o erwtas ena adhfago teras pou den xortainei na se parasirei makria apo tin pragmatikotita apogeiwnontas se siga siga apo to paron metaferontas se ipoula se ena aiwrumeno anameso. 
Pws den to katalava toso kairo...kai ola auta ephdh i omixli simera me empodise apo to na koitaxw kai na erwteutw ton hlio? 
Apofasizw na erwteutw tin omixli simera, as tin erwteutw toso pou den mu perissepsei alli dinami kai skepsi gia kanena allo xrono.
As erwteutw to diaxito fws pu diaperna auto to mistirio peplo tis sagineutikis autis siwpilis melwdias me vlemma aporeias tis nefelwdes apusias. 
Den xreiazome ton ilio gia na erwteutw,
tha erwteutw oloklirwtika mono oti iparxei edw, sto paron mu.
Na pws mporeis kai xefeugeis skeutika. 
Me apoliti geiwsi. 
Etsi afoplizeis auti tin mania tu erwta pu apeilei na se parasirei kai na se kirieusei me kathe tropo kathe fora se ena aniparkto anameso pou apla aiwreite. 
Stekese edw kai den anoikeis puthena allu.
100% paron, etsi adinatei na se kirieusei se opoiodipote allo xrono, adinatei na se ipodulwsei.
Adinatei na parasirei tin skepsi su makria apo kathe paron, den mporei na se xegelasei me oneira kai prosdokies pathh kai epithimies giati den mporei na se kunisei apo to paron se kanena xehasmeno parelthon h' aniparkto mellon. 
Stekese mono edw , erwteuese mono to paron kai oti vriskete se auto gia oso stekese mesa se auto. 
Moiazeis me tin zwi mias livellulas. 
Exei 24 wres na zisei osa anavalume emeis mia zwi.
Den exei perithwria na anoikei se kanena parelthon h' mellon. Erwteuete mono oti stekete apenanti tis, stis 24 tis wres. 
Meta pethainei kai geniete mia alli livelulla se ena allo paron, kainurio kai ena allo kai ena allo... enw kanena paron den kirieuei kanena prohgumeno kanena epomeno , etsi parameneis monos kai eleutheros, 
Antimetwpos kathe fora me ena kainurio erwta pou diarkei oso diarkei to paron. 
Edw kai puthena.
Na pws parameneis eleutheros twra xerw... 


a.n

"otan den prosdokas tpt exeis ta panta"
Voudas