Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Φραντζολες

 Κοιτουσα μεθυσμενη στην σειρα την μεγαλη κυρια που γεμιζε ρυθμικα τα σάντουιτς της επομενης μερας με τα διαμετρικά κομμένα αγγουράκια. Περιμενω το δικο μου σαντουιτς να ξερόψηθεί ζαλισμενη απο αλκοολ, το φως φλορεντζας του φούρνου να με ενοχλεί γιατι προδωνε οτι δεν ηταν η ηλικια μου να στεκομαι μεθυσμενη στη σειρα τα ξημερωματα περιμενωντας τα αγγουρακια να δροσισουν την τριάρα σαντουιτσαρα μου. Το καμενο σισαμι της φραντζολας μου ξεκίνησε να μοιριζει τοσο ανθυγιεινά κολασμενα με το λιωμενο βουτηρο και το τραγανιστο μπέικον οπου συντομα παρεσυραν τα καθωσπρεπει "πρεπει" μου. Ενας συνομιληκος μου, απ αυτους που η λογικη τους ειχε προσπερασει την σταση του "να πεθάνω εστω και μια φορα απο έρωτα" μπηκε στο φουρνο να αγοράσει γαλα και ψωμι για τη προκομμενη εβδομαδα του. Δυο κοσμοι της ιδιας ηλικιας στον ιδιο φουρνο ξημερωματα. Ο ένας στην αρχή της ημέρας κ ο  άλλος στο τελειωμα. Κοιτω τον εαυτο μου στην αντανακλαση της τζαμαριας, ειμαι τοσο ομορφα θλιμενη βυθισμενη στο αλκοολ που η υγιης μου κορμοστασια καμουφλαρει περιτεχνα την νοθευμενη μαραμενη μου σκεψη. Αυτη η νοθευμενη υπαρξη λιγο πριν τα 35 το τελος της γονιμης εποχης κοιτουσε με τοσο προβληματισμο τα ρυθμικα φρεσκοκομενα αγγουρακια, την σοδια για ενα αλλο κοσμο που θα ξυπνουσε σε λιγες ωρες να διετελέσει την προκομμενη του ρουτίνα, σε μια ρουτινα που ειχα αποτυχει να βρω το ρυθμο. Συνεχιζω να ζω σαν μια υποσχόμενη ανέμελη έφηβη σκέφτηκα που ακομη δεν αποφασισε τι θα γινει οταν μεγαλωσει. Ενιωσα τόση θλίψη αλλα και περιέργεια για αυτον τον αλλο προκομμενο κοσμο, παρατηρώντας τον εκπροσωπος της μπροστα μου βυθισμενο στα κοινωνικα "υπο-χρεη" του να κοιτά αφηρημενος τα βυζια της ταμειας αγνοωντας την τρυφεροτητα τους, ακουμπώντας τις φρατζολες στη μεζεδοσκεμπε του. Ήμασταν και οι δυο τοσο δυστυχισμένοι και αδειανοι στους δυο κοσμους μας.

Ανταλλαξαμε βλεμματα. Αξαμωθηκε η ανησυχία και αθυροστομια της σκεψης μου με τη μαλαμετενια προκομμενη του φυση.

Φραντζολες πηραμε ειπα και βεβηλωσα τις λιστες του.

Οταν βρισκεις κατι πολυτιμο στο δρομο σου το σηκωνεις ειπε η μανα του παιδιου μεσα μου.

Παντρευτηκαμε.

Α.Ν


Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Φραντζολα και ελια

Νευμα βγαλμενο απο αλλη εποχη αυτης του οπως επιθυμειτε δεσποινης , σε επιθυμω για παντα. Για το υπολοιπο ταξιδι μας. Φραντζολες κ ελιες πηραμε. Α.Ν

Λιτανείες

Ένα ζουμερό, βελούδινο ποδάρακι στα τσαλακωμένα μου μούτρα.   Από τη κίνηση ξέρω πως μαγειρεύεται η γκρίνια πρωί‑πρωί, η κοτσιακαρούα μάνα βραδύπους θα τα καταφέρει αράγε? Ξεκινήσε μουρμούρα.. «Πού είναι η πιπίλα; Δεν βλέπω από τη τσίπλα, μάλλον έχω τυφλωθεί. Διψώ, λιποθυμώ, θα κάνω κλάμα εκκωφαντικό, ιδανικό για καρδιακό. Μα γιατί δεν με σηκώνει; Δεν με αγαπά με πληγωνει. Με εγκατέλειψε; Θα την καρφώσω στον παπά!» (και αντί για παπά, γαλαααα φωνάζω δυνατά). Και στο τσουπ, προσγείωση στα χέρια: το μπιμπερό. Και ξανά όλα ροδινά. «Μανούλα, σε αγαπώ.» Καφές.  Πανικός. Τρέχω, τρέχω, τρέχω. Με τα ποδαράκια τρέχω πάνω στον καυτό καφέ, θέλω να πέσω. Και μέτα να ξανακλάψω στις ενοχές, να την σπαραξω. Τσουπ, της ξεφυγα· με σήκωσε στο λεπτό. Χεχ, training  στο αυχενικό. Μα που πάει; Τουαλέτα; Wait. Φέρνω αρκούδι και κουβέρτα. Οππα, είπα τόσο γλυκά, άμα χέζεις θα με κρατάς. Αλλάξα γνώμη. Τα χέρια μου να πλύνω και λίγο στα πλακάκια νεράκι ρίχνω «Σήκω! Κράτα με! Γλυστρώ, ...

Σκουπα σκουπα ντου

Πάντα μισούσα το σκούπισμα γιατι ειναι τοσο επιφανειακο. Δεν εχει ουτε βαθος ούτε διαρκεια. Μόνο αυχενικό. Ο μόνος τρόπος για να καταφέρω να σκουπίσω γρήγορα είναι να θυμώσω. Δίχως θυμό, δεν μπορώ να σκουπισω. Για spead cleaning αναγκαζομαι κ σκεφτομαι την πεθερα.  Η σκούπα καπως εγινε το μεσο της επιστροφης στο πυρ μου.  Κράτησε όλα αυτά τα χρόνια μακριά από μένα τη σκόνη  και τους σκονισμένους. Επιβιώσα χαρη σε αυτην ανεπροκοπα κ αυθεντικα ειπε.  . . .  . .η γεροντομανα...σκουπα σκουπα ντου κ για που για που για που τραβαει η αλεπου ..