Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Αποσκατζοχοιροποιηση....


Hey ho its me again trying to blog....
Ερωτας, ελευθερια, ζωή θάνατος ουσία, ανούσια? Hmm.... Not today....
Σήμερα θα εξομολογηθώ μια σκέψη που άρπαξα από την αχίλλειο πτέρνα λίγο πριν μου ξεφύγει στην θάλασσα, περήφανη λοιπόν για το λαβράκι μου καταθέτω ευθύς την συναρπαστική σκέψη μου!
Κατάθεση :
Τι θα γινόταν αν με ένα μαγικό τρόπο , που θα συμπεριλαμβανόταν στο πακέτο της ύπαρξης μας, όλοι γνώριζαν όλο σου το παρελθόν ,τις φοβίες, τις σκέψεις, τις ανησυχίες, τις ανασφάλειες σου,είχαν την ικανότητα να  αντιλαμβάνονται όλη την επεξεργασία της σκέψης σου καθως και τις επιπτώσεις της στην συμπεριφορά σου αλλά και το  πως το κάθε περιστατικό-σκέψη-ερέθισμα, επιδρά καθε φορα στην διαμόρφωση και συμπεριφορά σου έτσι ωστε να μην χρειαζόταν να δικαιολογηθείς, να αμυνθείς, ή να εξηγήσεις τίποτα και σε κανένα γιατί απλά όλα θα ήταν για όλους δεδομένα? Ουφ...
Αποδοχή και respect !


Σε ένα κόσμο χωρίς '"σκατζο"-χοίρους'!*


a.n
*Ο Νίτσε ισχυρίζεται όταν ο άνθρωπος βρίσκετε σε περιβάλλον που συνεχώς αναγκάζεται να αμύνεται σε κάποια φάση γίνετε και ο ίδιος σκατζόχοιρος...true and sad :(




Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Φραντζολα και ελια

Νευμα βγαλμενο απο αλλη εποχη αυτης του οπως επιθυμειτε δεσποινης , σε επιθυμω για παντα. Για το υπολοιπο ταξιδι μας. Φραντζολες κ ελιες πηραμε. Α.Ν

Λιτανείες

Ένα ζουμερό, βελούδινο ποδάρακι στα τσαλακωμένα μου μούτρα.   Από τη κίνηση ξέρω πως μαγειρεύεται η γκρίνια πρωί‑πρωί, η κοτσιακαρούα μάνα βραδύπους θα τα καταφέρει αράγε? Ξεκινήσε μουρμούρα.. «Πού είναι η πιπίλα; Δεν βλέπω από τη τσίπλα, μάλλον έχω τυφλωθεί. Διψώ, λιποθυμώ, θα κάνω κλάμα εκκωφαντικό, ιδανικό για καρδιακό. Μα γιατί δεν με σηκώνει; Δεν με αγαπά με πληγωνει. Με εγκατέλειψε; Θα την καρφώσω στον παπά!» (και αντί για παπά, γαλαααα φωνάζω δυνατά). Και στο τσουπ, προσγείωση στα χέρια: το μπιμπερό. Και ξανά όλα ροδινά. «Μανούλα, σε αγαπώ.» Καφές.  Πανικός. Τρέχω, τρέχω, τρέχω. Με τα ποδαράκια τρέχω πάνω στον καυτό καφέ, θέλω να πέσω. Και μέτα να ξανακλάψω στις ενοχές, να την σπαραξω. Τσουπ, της ξεφυγα· με σήκωσε στο λεπτό. Χεχ, training  στο αυχενικό. Μα που πάει; Τουαλέτα; Wait. Φέρνω αρκούδι και κουβέρτα. Οππα, είπα τόσο γλυκά, άμα χέζεις θα με κρατάς. Αλλάξα γνώμη. Τα χέρια μου να πλύνω και λίγο στα πλακάκια νεράκι ρίχνω «Σήκω! Κράτα με! Γλυστρώ, ...

Σκουπα σκουπα ντου

Πάντα μισούσα το σκούπισμα γιατι ειναι τοσο επιφανειακο. Δεν εχει ουτε βαθος ούτε διαρκεια. Μόνο αυχενικό. Ο μόνος τρόπος για να καταφέρω να σκουπίσω γρήγορα είναι να θυμώσω. Δίχως θυμό, δεν μπορώ να σκουπισω. Για spead cleaning αναγκαζομαι κ σκεφτομαι την πεθερα.  Η σκούπα καπως εγινε το μεσο της επιστροφης στο πυρ μου.  Κράτησε όλα αυτά τα χρόνια μακριά από μένα τη σκόνη  και τους σκονισμένους. Επιβιώσα χαρη σε αυτην ανεπροκοπα κ αυθεντικα ειπε.  . . .  . .η γεροντομανα...σκουπα σκουπα ντου κ για που για που για που τραβαει η αλεπου ..