Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Ta anektimhta mas...

Είναι κάποια συναισθήματα τόσο πολύτιμα που τα θέλω δικά μου για πάντα. Θέλω να μου ανήκουν και να θυμάμαι το κάθε χιλιοστό έντασης τους όπως ακριβώς την στιγμή που τα πρωτο-αισθανθηκα.
Τράβηξα αυτή την φωτογραφία στην προσπάθεια μου να τα απαθανατίσω ...Ήθελα να κρατήσω την κάθε στιγμή, ήθελα να κρατήσω για πάντα την ένταση των συναισθημάτων μου γιατί κάθε χιλιοστο έντασης τους ήταν ανεκτίμητο. Η σιωπηλή μου θλίψη σήμερα ήταν ανεκτίμητη.
Αυτός ήταν ο ουρανός σήμερα το πρωί,  πιο όμορφος πιο μαγικός από ποτέ.
Δεν ήταν ουρανός για αντίο, αλλά για ανεκτίμητα πολύτιμα συναισθήματα..

Ο ουρανός σήμερα το πρωί χωρίς εσένα στην γη γιαγιά μου... 10.04.2015. Μεγάλη Παρασκευή
Στην γλυκιά και τόσο διακριτική γιαγιά μου 'Αννα, πρότυπο αλτρουισμού, αγάπης και ευγένιας. Αιώνια σου η μνήμη γιαγιά μου.

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Φραντζολα και ελια

Νευμα βγαλμενο απο αλλη εποχη αυτης του οπως επιθυμειτε δεσποινης , σε επιθυμω για παντα. Για το υπολοιπο ταξιδι μας. Φραντζολες κ ελιες πηραμε. Α.Ν

Λιτανείες

Ένα ζουμερό, βελούδινο ποδάρακι στα τσαλακωμένα μου μούτρα.   Από τη κίνηση ξέρω πως μαγειρεύεται η γκρίνια πρωί‑πρωί, η κοτσιακαρούα μάνα βραδύπους θα τα καταφέρει αράγε? Ξεκινήσε μουρμούρα.. «Πού είναι η πιπίλα; Δεν βλέπω από τη τσίπλα, μάλλον έχω τυφλωθεί. Διψώ, λιποθυμώ, θα κάνω κλάμα εκκωφαντικό, ιδανικό για καρδιακό. Μα γιατί δεν με σηκώνει; Δεν με αγαπά με πληγωνει. Με εγκατέλειψε; Θα την καρφώσω στον παπά!» (και αντί για παπά, γαλαααα φωνάζω δυνατά). Και στο τσουπ, προσγείωση στα χέρια: το μπιμπερό. Και ξανά όλα ροδινά. «Μανούλα, σε αγαπώ.» Καφές.  Πανικός. Τρέχω, τρέχω, τρέχω. Με τα ποδαράκια τρέχω πάνω στον καυτό καφέ, θέλω να πέσω. Και μέτα να ξανακλάψω στις ενοχές, να την σπαραξω. Τσουπ, της ξεφυγα· με σήκωσε στο λεπτό. Χεχ, training  στο αυχενικό. Μα που πάει; Τουαλέτα; Wait. Φέρνω αρκούδι και κουβέρτα. Οππα, είπα τόσο γλυκά, άμα χέζεις θα με κρατάς. Αλλάξα γνώμη. Τα χέρια μου να πλύνω και λίγο στα πλακάκια νεράκι ρίχνω «Σήκω! Κράτα με! Γλυστρώ, ...

Σκουπα σκουπα ντου

Πάντα μισούσα το σκούπισμα γιατι ειναι τοσο επιφανειακο. Δεν εχει ουτε βαθος ούτε διαρκεια. Μόνο αυχενικό. Ο μόνος τρόπος για να καταφέρω να σκουπίσω γρήγορα είναι να θυμώσω. Δίχως θυμό, δεν μπορώ να σκουπισω. Για spead cleaning αναγκαζομαι κ σκεφτομαι την πεθερα.  Η σκούπα καπως εγινε το μεσο της επιστροφης στο πυρ μου.  Κράτησε όλα αυτά τα χρόνια μακριά από μένα τη σκόνη  και τους σκονισμένους. Επιβιώσα χαρη σε αυτην ανεπροκοπα κ αυθεντικα ειπε.  . . .  . .η γεροντομανα...σκουπα σκουπα ντου κ για που για που για που τραβαει η αλεπου ..