Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Καθιστε εδω!

Καλησπέρα,
Ονομάζομαι αυτό και δεν έχω γένος είμαι ένα ουδέτερο ον που απλά υπάρχω σε ένα γυναικείο σώμα με μια θηλυκή καρδια και μια ανδρική ψυχή, σε ένα νεκραναστημενο σώμα που αναπνέει άρρυθμα από το πρωί. Ήμουν πάντα ελεύθερο μέχρι που αποφάσισα να ζήσω.
Η μοίρα, με θηλυκή καρδια, διάλεξε με τον θάνατο, με την αντρική ψυχή, την αρχή της βδομάδας για " την ωρα μου". Διάλεξαν την Κυριακή αλλα το μεγάλο μου αυτό δεν του αρέσει  μήτε το τέλος μήτε η αρχή, γιατί ειναι όμοια, έτσι προτίμησε  την Τετάρτη που είναι μια αδιάφορη μέση, για κάποιους μισή και για άλλους το ήμισυ αλλα με καμία όμοια..
Χαρακτηρίζω το μεγάλο εγώ μου μίζερο και μοιρολατρικό για να γίνω κατανοητό παρόλο που το ίδιο  δεν πιστεύει ούτε στον θάνατο ούτε στην ζωή ούτε στον Θεο ούτε στον μή Θείο μα ούτε στην μοίρα.  Η ελευθερία που το οριζει δεν έχει πίστη ούτε ταυτότητα ούτε παρουσία ούτε απουσία ... όλα αυτά είναι απλά ανάμνηση μιας δανεικής γνώσης και η γνώση ειναι επίγεια αφου αποτελει μια συλλογή απο αναμνήσεις απο το παρελθόν και η ελευθερία δεν μπορει να υπολογίζεται μέσα απο χρόνο αλλα φευγαλέα σε στιγμή. Καρτερώ λοιπον υπομονετικά νεκραναστημενη γιατί δεν έχω άλλη επιλογή την στιγμή που  το νεκραναστημένο αυτό μου συμφιλιωθεί ολοκληρωτικά με την απουσία κάθε αλήθειας και ψέματος. Τότε ίσως, ελπίζω δηλαδή , πως θα ξυπνήσει και θα συνειδητοποιήσει πως όλο αυτό που εγώ και εσύ ονομάσαμε ζωή ήταν απλα ένα όνειρο και ενας εφιαλτης μαζι, που ζωγραφίσαμε σε μάθημα προ δημοτικής.  Όπως η μοίρα έτσι και ο θάνατος καραδακουν και οταν αποφασίσουν οτι ήρθε η ώρα σου σαν ένα τίποτα απο καιρό ομως και ενα κάτι το μονο που μπορείς να κάνεις ειναι να πεις
..παρακαλώ καθίστε εδω.
a.n

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Φραντζολα και ελια

Νευμα βγαλμενο απο αλλη εποχη αυτης του οπως επιθυμειτε δεσποινης , σε επιθυμω για παντα. Για το υπολοιπο ταξιδι μας. Φραντζολες κ ελιες πηραμε. Α.Ν

Λιτανείες

Ένα ζουμερό, βελούδινο ποδάρακι στα τσαλακωμένα μου μούτρα.   Από τη κίνηση ξέρω πως μαγειρεύεται η γκρίνια πρωί‑πρωί, η κοτσιακαρούα μάνα βραδύπους θα τα καταφέρει αράγε? Ξεκινήσε μουρμούρα.. «Πού είναι η πιπίλα; Δεν βλέπω από τη τσίπλα, μάλλον έχω τυφλωθεί. Διψώ, λιποθυμώ, θα κάνω κλάμα εκκωφαντικό, ιδανικό για καρδιακό. Μα γιατί δεν με σηκώνει; Δεν με αγαπά με πληγωνει. Με εγκατέλειψε; Θα την καρφώσω στον παπά!» (και αντί για παπά, γαλαααα φωνάζω δυνατά). Και στο τσουπ, προσγείωση στα χέρια: το μπιμπερό. Και ξανά όλα ροδινά. «Μανούλα, σε αγαπώ.» Καφές.  Πανικός. Τρέχω, τρέχω, τρέχω. Με τα ποδαράκια τρέχω πάνω στον καυτό καφέ, θέλω να πέσω. Και μέτα να ξανακλάψω στις ενοχές, να την σπαραξω. Τσουπ, της ξεφυγα· με σήκωσε στο λεπτό. Χεχ, training  στο αυχενικό. Μα που πάει; Τουαλέτα; Wait. Φέρνω αρκούδι και κουβέρτα. Οππα, είπα τόσο γλυκά, άμα χέζεις θα με κρατάς. Αλλάξα γνώμη. Τα χέρια μου να πλύνω και λίγο στα πλακάκια νεράκι ρίχνω «Σήκω! Κράτα με! Γλυστρώ, ...

Σκουπα σκουπα ντου

Πάντα μισούσα το σκούπισμα γιατι ειναι τοσο επιφανειακο. Δεν εχει ουτε βαθος ούτε διαρκεια. Μόνο αυχενικό. Ο μόνος τρόπος για να καταφέρω να σκουπίσω γρήγορα είναι να θυμώσω. Δίχως θυμό, δεν μπορώ να σκουπισω. Για spead cleaning αναγκαζομαι κ σκεφτομαι την πεθερα.  Η σκούπα καπως εγινε το μεσο της επιστροφης στο πυρ μου.  Κράτησε όλα αυτά τα χρόνια μακριά από μένα τη σκόνη  και τους σκονισμένους. Επιβιώσα χαρη σε αυτην ανεπροκοπα κ αυθεντικα ειπε.  . . .  . .η γεροντομανα...σκουπα σκουπα ντου κ για που για που για που τραβαει η αλεπου ..