Κυριακή, 12 Μαρτίου 2017

Η Ζωή μου μοιάζει με οξύμωρο καμβά 
σχήματα αλλάζει με θράσος ανέμου σε πυρκαγιά
Το ένα σχήμα μαχαίρι αιματηρό
Το άλλο τρυφερο σαν αγγέλου φτερο
Η φωνή δίχως έρωτα δεν έχει μίλια
Όπου κοιτάξω μονο σκιά
Σχήμα οξύμωρο η ψυχή
Χωρίς έρωτα μήτε θράσος μήτε γιορτή
Έρωτας ο πολεμιστής
Των τεράτων ψυχρός εκτελεστής
Τώρα ζωή  
Άβυσσος με βουνά γιατί. 
Κάθε που ο έρωτας σωπαίνει 
Σωπαινει ολη η γη
Η σκέψη μου μενει ορφανή.

Α.Ν