Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Μια τελειομανιακη τέλεια τελειά ενος ημιτελους τελους

Η τελειομανία , το τέλος και η τελεία έχουν κάτι κοινό στην αντίληψη ενός τελειοθηρικου. Η τελειότητα επέρχεται όταν δεν υπάρχει τίποτα άλλο/ καλύτερο ή περισσότερο να γίνει, δηλαδή ενα έργο, μια σκέψη, μια πράξη έχει εξαντληθεί και έχει εξαντλήσει κάθε πράξη, σκέψη, πρόοδο και προσπάθεια τελειοποιησης της. Έχει δηλαδή φτάσει στο τέλος της τελετουργικης αναζήτησης της. Όταν κάτι δηλαδή φτάνει στο τέλος του έχει φτάσει και στην τελειότητα του γιατί δεν υπάρχει κάτι αλλο να κάνεις για αυτο . Έχει τελειοποιηθεί. Η τελειομανία είναι ενα ασταμάτητο κυνήγι τέλους, άκρων και ορίων. Για να ησυχάσει ένας τελειοθηρικος πρέπει να εξαντλήσει όλες τις βελτιωτικές επιλογές και ταυτόχρονα να εξαντληθεί και ο ίδιος. Μια ολιστική αποστράγγιση εαυτού , επιλογών και πιθανοτήτων. Ένα ασταμάτητο κυνήγι επίγειων θάνατων  σε μια ζωή γεμάτη απο ημιτελης προκλήσεις
Μέχρι που συμβαινει κάτι πολυ πιο αληθινό απο τη ζωή του. Ένας αληθινός θάνατος.
 Η μεγαλύτερη πρόκληση ενός τελειοθηρικού είναι ο αιφνιδιος θάνατος, εκεί που δεν εχει προλάβει να επεξεργαστεί ενα ερχόμενο τέλος και δεν έχει εξαντλήσει τον εαυτο του με ενα υπολοιπο απουσίας. Απλά μια μέρα αιφνίδια έρχεται η σκληρή συνειδητοποιηση ότι η τελεία προηγείται της τελειοτητας      Σε μια ανυποψίαστη στιγμή ενώ τα δάκρυα έχουν προηγηθεί μέρες πριν της επεξεργασίας, προσπερνά το όνομα του αμετάκλητου τελους στις επαφές του κινητού και συλλαμβάνει την μικρότητα της ύπαρξης του με  την σκληρή συνειδητοποίηση οριστικής απουσίας ύπαρξης απο οτιδήποτε υπάρχει και αντιλαμβάνεται ως υπαρκτό. Στην άλλη ακρη της γραμμής δεν υπάρχει χτύπος καρδιάς, δεν υπάρχει κανένας ηχος ψυχής. Έχει αιφνίδια εξαφανιστεί  αφού αυτο το  άδικο τέλος μιας ημιτελής ζωής δεν θα μπορεσει ποτε να ολοκληρωθει μέχρι εξαντλήσεως στην τόσο μικρή και γραμμική σκέψη του .  Θα παραμείνει για το υπόλοιπο, ενα ορφανό ημιτελές τέλος , χωρίς τελεία αλλά με ερωτηματικό για τέλος, στην ατέλειωτη νεαρή ζωή του.
...?
Α. Ν

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Φραντζολα και ελια

Νευμα βγαλμενο απο αλλη εποχη αυτης του οπως επιθυμειτε δεσποινης , σε επιθυμω για παντα. Για το υπολοιπο ταξιδι μας. Φραντζολες κ ελιες πηραμε. Α.Ν

Λιτανείες

Ένα ζουμερό, βελούδινο ποδάρακι στα τσαλακωμένα μου μούτρα.   Από τη κίνηση ξέρω πως μαγειρεύεται η γκρίνια πρωί‑πρωί, η κοτσιακαρούα μάνα βραδύπους θα τα καταφέρει αράγε? Ξεκινήσε μουρμούρα.. «Πού είναι η πιπίλα; Δεν βλέπω από τη τσίπλα, μάλλον έχω τυφλωθεί. Διψώ, λιποθυμώ, θα κάνω κλάμα εκκωφαντικό, ιδανικό για καρδιακό. Μα γιατί δεν με σηκώνει; Δεν με αγαπά με πληγωνει. Με εγκατέλειψε; Θα την καρφώσω στον παπά!» (και αντί για παπά, γαλαααα φωνάζω δυνατά). Και στο τσουπ, προσγείωση στα χέρια: το μπιμπερό. Και ξανά όλα ροδινά. «Μανούλα, σε αγαπώ.» Καφές.  Πανικός. Τρέχω, τρέχω, τρέχω. Με τα ποδαράκια τρέχω πάνω στον καυτό καφέ, θέλω να πέσω. Και μέτα να ξανακλάψω στις ενοχές, να την σπαραξω. Τσουπ, της ξεφυγα· με σήκωσε στο λεπτό. Χεχ, training  στο αυχενικό. Μα που πάει; Τουαλέτα; Wait. Φέρνω αρκούδι και κουβέρτα. Οππα, είπα τόσο γλυκά, άμα χέζεις θα με κρατάς. Αλλάξα γνώμη. Τα χέρια μου να πλύνω και λίγο στα πλακάκια νεράκι ρίχνω «Σήκω! Κράτα με! Γλυστρώ, ...

Σκουπα σκουπα ντου

Πάντα μισούσα το σκούπισμα γιατι ειναι τοσο επιφανειακο. Δεν εχει ουτε βαθος ούτε διαρκεια. Μόνο αυχενικό. Ο μόνος τρόπος για να καταφέρω να σκουπίσω γρήγορα είναι να θυμώσω. Δίχως θυμό, δεν μπορώ να σκουπισω. Για spead cleaning αναγκαζομαι κ σκεφτομαι την πεθερα.  Η σκούπα καπως εγινε το μεσο της επιστροφης στο πυρ μου.  Κράτησε όλα αυτά τα χρόνια μακριά από μένα τη σκόνη  και τους σκονισμένους. Επιβιώσα χαρη σε αυτην ανεπροκοπα κ αυθεντικα ειπε.  . . .  . .η γεροντομανα...σκουπα σκουπα ντου κ για που για που για που τραβαει η αλεπου ..