Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Γραμμα

Να ζεις σαν να πεθαινεις.
Να συγχωρας αν αγαπας και αν δεν αγαπας να φευγεις,
Οταν αγαπας να αγαπας για παντα και ας χωριζουν τα σωματα.
Να αγαπας αληθινα αλλα κανενα πιο πολυ απο σενα.
Να ερωτευεσε απο θαυμασμο και οχι απο αναγκη.
Να ακους σαν να δεν προκειτε να ξανακουσεις, να κοιτας σαν να ειναι η πρωτη φορα που βλεπεις, να νιωθεις σαν να δεν εχεις ξανανιωσει. 
Να ονειρευεσε και να προσευχεσε παιδικα. 
Να μην επιτρεπεις σε κανενα να σου κλεβει την χαρα σου, να εισαι απολυτα δικαιος με τους κακους και μικρους ανθρωπους και να θαυμαζεις τους καλους. 
Να βοηθας και να προστατευεις τους πιο αδυνατους σου. 
Να μην εκμεταλευεσε και να μην επιτρεπεις να σε εκμεταλλευονται. 
Να λες ψεματα μονο για να μην πληγωσεις.
Να εισαι ετοιμος να φυγεις, να καταστρεψεις, να μηδενισεις, να εισαι ετοιμος να αποτυχεις και να ξαναδημιουργησεις. 
Να κανεις παντα οτι καλυτερο μπορεις με οτι εχεις, οσες φορες χρειαζεται. 
Να μην δισταζεις. 
Να αμφισβητας αλλα να πιστευεις.
Να κρινεις χωρις να καταδικαζεις. 
Μην δικαιολογησε, ανελαβε την ευθυνη.  
Να υψωνεις την φωνη απο χαρα και να την χαμηλωνεις στον θυμο.
Μην ζηλευεις να θαυμαζεις.
Μην φοβασε, εισαι πιο ελευθερος απο οτι τολμας.
Ζησε σαν να πεθαινεις γιατι καποτε θα γινει και αυτο και τοτε δεν θα χεις πια χρονο...
α.ν



Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Φραντζολα και ελια

Νευμα βγαλμενο απο αλλη εποχη αυτης του οπως επιθυμειτε δεσποινης , σε επιθυμω για παντα. Για το υπολοιπο ταξιδι μας. Φραντζολες κ ελιες πηραμε. Α.Ν

Λιτανείες

Ένα ζουμερό, βελούδινο ποδάρακι στα τσαλακωμένα μου μούτρα.   Από τη κίνηση ξέρω πως μαγειρεύεται η γκρίνια πρωί‑πρωί, η κοτσιακαρούα μάνα βραδύπους θα τα καταφέρει αράγε? Ξεκινήσε μουρμούρα.. «Πού είναι η πιπίλα; Δεν βλέπω από τη τσίπλα, μάλλον έχω τυφλωθεί. Διψώ, λιποθυμώ, θα κάνω κλάμα εκκωφαντικό, ιδανικό για καρδιακό. Μα γιατί δεν με σηκώνει; Δεν με αγαπά με πληγωνει. Με εγκατέλειψε; Θα την καρφώσω στον παπά!» (και αντί για παπά, γαλαααα φωνάζω δυνατά). Και στο τσουπ, προσγείωση στα χέρια: το μπιμπερό. Και ξανά όλα ροδινά. «Μανούλα, σε αγαπώ.» Καφές.  Πανικός. Τρέχω, τρέχω, τρέχω. Με τα ποδαράκια τρέχω πάνω στον καυτό καφέ, θέλω να πέσω. Και μέτα να ξανακλάψω στις ενοχές, να την σπαραξω. Τσουπ, της ξεφυγα· με σήκωσε στο λεπτό. Χεχ, training  στο αυχενικό. Μα που πάει; Τουαλέτα; Wait. Φέρνω αρκούδι και κουβέρτα. Οππα, είπα τόσο γλυκά, άμα χέζεις θα με κρατάς. Αλλάξα γνώμη. Τα χέρια μου να πλύνω και λίγο στα πλακάκια νεράκι ρίχνω «Σήκω! Κράτα με! Γλυστρώ, ...

Σκουπα σκουπα ντου

Πάντα μισούσα το σκούπισμα γιατι ειναι τοσο επιφανειακο. Δεν εχει ουτε βαθος ούτε διαρκεια. Μόνο αυχενικό. Ο μόνος τρόπος για να καταφέρω να σκουπίσω γρήγορα είναι να θυμώσω. Δίχως θυμό, δεν μπορώ να σκουπισω. Για spead cleaning αναγκαζομαι κ σκεφτομαι την πεθερα.  Η σκούπα καπως εγινε το μεσο της επιστροφης στο πυρ μου.  Κράτησε όλα αυτά τα χρόνια μακριά από μένα τη σκόνη  και τους σκονισμένους. Επιβιώσα χαρη σε αυτην ανεπροκοπα κ αυθεντικα ειπε.  . . .  . .η γεροντομανα...σκουπα σκουπα ντου κ για που για που για που τραβαει η αλεπου ..