Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

ΠOY EINAI O NTAPTANIAN OEO?

2012  TO TEΛOS TOY KOΣMOY H΄TO TEΛOΣ TΩN ΠAPAMY8IWN?
ΠOY ΠHΓE APAΓE O NTAPTANIAN? ΠOTE ΣTAMATHΣE NA YΠAPXEI? 
AΛΗΘEIA...ΖOYME KAI ΨOΦAME ΓIA ΠAPAMYΘIA H' ΠAPAMYΘIAΖOMAΣTE MEXPI
 8ANATOY KAI SYNEIΔHTOΠOIOYME OTI  ΔEN EXOYME ZHSEI ΠOTE? TEΛIKA ΠOY EINAI KAΛYTEPA NA ΖOYME ΣTA ΠAPAMY8IA  H' ΣTO 2011? ΥΠAPXOYN ΠAPAMYΘIA ΠΛEWN H' EXOYN ΞEΠAΓIASEI OΛA KAI BPWMANE ΨEMATIΛΛA ?AΛHΘEIA, ΨEMA Η' ΠAPAMYΘI? ΣΧHMA ΟΞYMΩPO ...KPIMA...ΓIATI MOΛΙΣ ΑNAKAΛΥΨA TO AMBΛΥΣOΦO!
''TA ΠAPAMY8IA EINAI ΓIA TA ΠAIDIA'',  MHN ΠISTEΨETE AYTΟΝ ΠΟΥ 8A SAS TO ΠEI - AΠΛA EXEI ΠAPAMYΘOTPAYMATA.   ΠOIOS EIDE TON ΛYKO KAI DEN TON ΦOBHΘHKE ? ΠAPAMY8IASTHTE EΛEY8EPA KAI AΦOBA SE OΛOYS AΞIZEI AΠO ΕΝΑ ΠAPAMY8I,  ZHSE TO DIKO SOY  ΛOIΠON !!!
KAI AN TO ΦAS OΛO KAI DEN TO XWNEYEIS ΠOY TELIWNEI ,
ΦOPESE TA 3D ΓYΑΛIA SOY KAI ETOIMASOY ΓIA TO EΠΟΜΕΝΟ... 
Α.Ν

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Φραντζολα και ελια

Νευμα βγαλμενο απο αλλη εποχη αυτης του οπως επιθυμειτε δεσποινης , σε επιθυμω για παντα. Για το υπολοιπο ταξιδι μας. Φραντζολες κ ελιες πηραμε. Α.Ν

Λιτανείες

Ένα ζουμερό, βελούδινο ποδάρακι στα τσαλακωμένα μου μούτρα.   Από τη κίνηση ξέρω πως μαγειρεύεται η γκρίνια πρωί‑πρωί, η κοτσιακαρούα μάνα βραδύπους θα τα καταφέρει αράγε? Ξεκινήσε μουρμούρα.. «Πού είναι η πιπίλα; Δεν βλέπω από τη τσίπλα, μάλλον έχω τυφλωθεί. Διψώ, λιποθυμώ, θα κάνω κλάμα εκκωφαντικό, ιδανικό για καρδιακό. Μα γιατί δεν με σηκώνει; Δεν με αγαπά με πληγωνει. Με εγκατέλειψε; Θα την καρφώσω στον παπά!» (και αντί για παπά, γαλαααα φωνάζω δυνατά). Και στο τσουπ, προσγείωση στα χέρια: το μπιμπερό. Και ξανά όλα ροδινά. «Μανούλα, σε αγαπώ.» Καφές.  Πανικός. Τρέχω, τρέχω, τρέχω. Με τα ποδαράκια τρέχω πάνω στον καυτό καφέ, θέλω να πέσω. Και μέτα να ξανακλάψω στις ενοχές, να την σπαραξω. Τσουπ, της ξεφυγα· με σήκωσε στο λεπτό. Χεχ, training  στο αυχενικό. Μα που πάει; Τουαλέτα; Wait. Φέρνω αρκούδι και κουβέρτα. Οππα, είπα τόσο γλυκά, άμα χέζεις θα με κρατάς. Αλλάξα γνώμη. Τα χέρια μου να πλύνω και λίγο στα πλακάκια νεράκι ρίχνω «Σήκω! Κράτα με! Γλυστρώ, ...

Σκουπα σκουπα ντου

Πάντα μισούσα το σκούπισμα γιατι ειναι τοσο επιφανειακο. Δεν εχει ουτε βαθος ούτε διαρκεια. Μόνο αυχενικό. Ο μόνος τρόπος για να καταφέρω να σκουπίσω γρήγορα είναι να θυμώσω. Δίχως θυμό, δεν μπορώ να σκουπισω. Για spead cleaning αναγκαζομαι κ σκεφτομαι την πεθερα.  Η σκούπα καπως εγινε το μεσο της επιστροφης στο πυρ μου.  Κράτησε όλα αυτά τα χρόνια μακριά από μένα τη σκόνη  και τους σκονισμένους. Επιβιώσα χαρη σε αυτην ανεπροκοπα κ αυθεντικα ειπε.  . . .  . .η γεροντομανα...σκουπα σκουπα ντου κ για που για που για που τραβαει η αλεπου ..