Apallagh

Πίσω από την πόρτα πάλι εσύ
κτυπάς και σου ανοίγει αυτή.
άσπρο εγώ μαύρο αυτή.
δεν με λογαριάζει
είναι ναρκισσιστικα εγωκεντρική
ποτέ θύμα ποτέ  φονική.
δε αποφασίζει η φύση της είναι τροπική
πριν μιλήσεις σε είχε ήδη ερωτευτεί.
δεν την νοιάζει ξέρει πως έχει ήδη καεί
μονό έτσι νοιώθει ζωντανή
δεν σωπαίνει δεν ήρεμα
κλαίει, γελά, μισά, αγαπά
με νερό δεν ξεδίψα
παραδίνεται σε ότι έχει χρώμα φωτιάς
γελά όταν κτυπά
όλους εκτός από μένα ξεγελά.
Έχω κουραστεί να ξέρω, να με αφορά.

Πίσω από την πόρτα ξανά εσύ
λιώνει μονό για σένα μιλά
την κανείς λέει και χαμογελά
για λίγο μονό μετά πάλι το ξεχνά
κουρνιαζει στην σκοτεινή της γωνιά.
Είναι αφελής αδύνατη και ανασφαλής
πριν κατακτήσει κάτι το πουλά
σαν τσιγάρο το ποδοπατά
δεν θα βουλιαξει με αδεία αγγαλια.
φύση αυτοκαταστροφική
φοβαται που πεθαίνει μοναχή
τώρα διάλεξε για επόμενο θύμα
να πάρει εσένα μαζί.

Σας κοιτώ και χρονομετρώ
θέμα χρονου το τέλος στην ανάγκη της αυτή
ποιος θα 'ναι ο χαμένος ποιος ο νικητής
παιχνίδι με τέλος την δική σου απαλλαγή.
η βόμβα είναι έτοιμη να εκραγεί
ήρθε η ώρα να κάνω τον διαιτητή
μονό έτσι θα νικήσεις εσύ.
σου δίνω το κλειδί
φυγε όσο μπορείς πιο μακριά
η παραίτηση σου, νίκη της στην παραλογή της λογική
η ήττα της, νίκη σου επιλογή στην απαλλαγή
μόλις έχεις σωθεί
έτσι σώζετε και αυτή.
Μοναχή.
Α.Ν