Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Selidodeiktis obsession


Κοιτώ τον καινούριο μου σελιδοδείκτη.
Μου προκαλεί ανασφάλεια!
Αν τον χάσω?
Αν μια μέρα γυρίσω σελίδα και δεν είναι εκεί που τον αφησα τελευταία φορα, πως θα βρω την συνεχεια?
Αν εγώ χρειάζομαι τον σελιδοδείκτη περισσότερο από ότι αυτός? Αν μια μέρα δεν ακούσω το please mind the gap και σκοντάψω στο μεγάλο μου gap και μέχρι να καταφέρω να σηκωθώ τον έχει μαζέψει κάποια άλλη? Πως θα βρω την συνεχεια?
Αν και η άλλη βρει τον σελιδοδείκτη μου μοναδικό και δεν επιστραφεί ποτε σε μένα?
Αν αποτύχω να τον ξανακερδίσω? Αν επιστραφεί σε μένα και ξεκινα να γλιστρά ανάμεσα στις σελίδες πηδώντας κεφαλαια προκαλώντας μου μονο αναστάτωση και σύγχυση, πως θα συνεχίσω  άμα χάσω τα καλύτερα κεφαλαια του βιβλίου?
Αν η αγορά του ήταν επιπόλαια?
Αν ο σελιδοδείκτης αυτός δεν ήταν για μένα και τον στερώ από κάποια άλλη που της αξίζει περισσότερο αφού εγώ μπορώ να επιβιώσω τσακίζοντας την σελίδα! Αν όμως τελικά η ουσία δεν είναι η επιβίωση και είναι αυτό το άγνωστο παραπάνω?
Αν τελικά τρομάξω ανακαλύψω και επιστρέψω στην παλιά μου συνήθεια ανεξάρτητη και ελεύθερη?
Αν η ελευθερια  μου είναι απλά ψευδαίσθηση ? Αν είμαι απλά δειλή και ανίκανη?
Αν τελικά ήταν για μένα και απλά φοβήθηκα? Αν όμως ήταν τότε δεν θα έπεφτε ποτε από την σελίδα και ακόμα και να σκόνταφτα θα έμενε ακριβώς εκεί που τον αφίσα στην συνεχεια του βιβλίου μου!
Αν ...αν δεν με τρόμαζε το αν στην  ασφάλεια τι θα είχα για εμμονη και ανασφάλεια?ε?

a.n

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Φραντζολα και ελια

Νευμα βγαλμενο απο αλλη εποχη αυτης του οπως επιθυμειτε δεσποινης , σε επιθυμω για παντα. Για το υπολοιπο ταξιδι μας. Φραντζολες κ ελιες πηραμε. Α.Ν

Λιτανείες

Ένα ζουμερό, βελούδινο ποδάρακι στα τσαλακωμένα μου μούτρα.   Από τη κίνηση ξέρω πως μαγειρεύεται η γκρίνια πρωί‑πρωί, η κοτσιακαρούα μάνα βραδύπους θα τα καταφέρει αράγε? Ξεκινήσε μουρμούρα.. «Πού είναι η πιπίλα; Δεν βλέπω από τη τσίπλα, μάλλον έχω τυφλωθεί. Διψώ, λιποθυμώ, θα κάνω κλάμα εκκωφαντικό, ιδανικό για καρδιακό. Μα γιατί δεν με σηκώνει; Δεν με αγαπά με πληγωνει. Με εγκατέλειψε; Θα την καρφώσω στον παπά!» (και αντί για παπά, γαλαααα φωνάζω δυνατά). Και στο τσουπ, προσγείωση στα χέρια: το μπιμπερό. Και ξανά όλα ροδινά. «Μανούλα, σε αγαπώ.» Καφές.  Πανικός. Τρέχω, τρέχω, τρέχω. Με τα ποδαράκια τρέχω πάνω στον καυτό καφέ, θέλω να πέσω. Και μέτα να ξανακλάψω στις ενοχές, να την σπαραξω. Τσουπ, της ξεφυγα· με σήκωσε στο λεπτό. Χεχ, training  στο αυχενικό. Μα που πάει; Τουαλέτα; Wait. Φέρνω αρκούδι και κουβέρτα. Οππα, είπα τόσο γλυκά, άμα χέζεις θα με κρατάς. Αλλάξα γνώμη. Τα χέρια μου να πλύνω και λίγο στα πλακάκια νεράκι ρίχνω «Σήκω! Κράτα με! Γλυστρώ, ...

Σκουπα σκουπα ντου

Πάντα μισούσα το σκούπισμα γιατι ειναι τοσο επιφανειακο. Δεν εχει ουτε βαθος ούτε διαρκεια. Μόνο αυχενικό. Ο μόνος τρόπος για να καταφέρω να σκουπίσω γρήγορα είναι να θυμώσω. Δίχως θυμό, δεν μπορώ να σκουπισω. Για spead cleaning αναγκαζομαι κ σκεφτομαι την πεθερα.  Η σκούπα καπως εγινε το μεσο της επιστροφης στο πυρ μου.  Κράτησε όλα αυτά τα χρόνια μακριά από μένα τη σκόνη  και τους σκονισμένους. Επιβιώσα χαρη σε αυτην ανεπροκοπα κ αυθεντικα ειπε.  . . .  . .η γεροντομανα...σκουπα σκουπα ντου κ για που για που για που τραβαει η αλεπου ..